Świat postrzegany oczami dziecka

Celne riposty, zabawne, acz dociekliwe pytania i niekonwencjonalne spostrzeżenia. Oto świat postrzegany oczami dziecka.

Dziecko zupełnie przypadkiem wprowadza uroczy zamęt i wpędza w zakłopotanie w najmniej odpowiednich momentach. A trudne tematy to jego specjalność. I niemal zawsze oczekuje wyczerpującej, a przynajmniej zrozumiałej dla młodego człowieka odpowiedzi.

Jeden z plakatów promujących kinowy przebój. Mikołaj, lat 8 uważnie, w miarę płynnie, czyta zamieszczony czerwoną czcionką tytuł „Seks, miłość i terapia”. I niemal natychmiast pada proste pytanie:

Mama, a co to jest terapia?

Pierwsza tura wyborów prezydenckich. Koleżanka z córką czyta nazwiska kandydatów na karcie do głosowania. Po chwili Sonia komentuje:

Ooo Kukiz, czyli ciasteczka!

Ta sama rodzina. Te dziewczyny dostarczają mi ulubionych tekstów. Tym razem pada temat ortografii w klasie drugiej. To przecież poważna sprawa. Koleżanka sprawdza córce pracę domową i pyta:

A tu „kumpli” napisałaś przez „ó”. Jak się to wymienia na „o”? No przecież na „koledzy”

—spokojnie odpowiada jej ośmiolatka.

Nawet niekontrolowany egocentryzm najmłodszych wywołuje salwy śmiechu, zwłaszcza jeśli dziecko z pełną powagą troszczy się o swoje prawa. Zabawnym przykładem będzie tu uwaga ośmioletniej Majki, która z nieśmiałością pożaliła się wychowawczyni:

Przez to, że Tymon jest chory, mam ograniczony kontakt z rodzicami. Wszyscy się nim zajmują.

I tak świat naszych najmłodszych członków rodziny staje się doskonałym elementem towarzyskich żartów sytuacyjnych. Warto zatem spisywać te błyskotliwe uwagi, spostrzeżenia i życiowe sentencje dzieciaczków, bo i one kiedyś uśmieją się przy nich do łez.