„John Wick 2”. 100 % kina akcji. Majstersztyk gatunku. RECENZJA

Nie ma sensu pisać dogłębnej recenzji filmu „John Wick 2”. Wystarczy informacja, że jest to po prostu cholernie dobry film akcji. Czysta rozrywka, perfekcyjnie rozegrana przez duet Chad Stahelski/Derek Kolstad, którzy trzy lata temu zachwycili widzów i krytyków zjawiskowym filmem akcji z Keanu Reevesem. Teraz jest jeszcze lepiej.

John Wick po rozwaleniu w pojedynkę całej ruskiej mafii, teraz tłucze się z włoską Camorrą. Wick wraca z emerytury po tym jak włoski gangster (Riccardo Scamarcio) wysadza mu w powietrze chałupę. Były killer wraz ze swoim ukochanym psem jest zmuszony przyjąć od niego zlecenie kropnięcia siostry mafioza. No i tak rozpoczyna się przepyszna rozwalanka na ulicach Nowego Jorku i Rzymu.

Prościutka fabuła rodem z ery kina VHS podbiła moje serce dzięki autentyczności. Twórcy nie udają, że mają do powiedzenia cokolwiek odkrywczego. „John Wick” jest czystą rozrywką dla dużych chłopców. Tylko tyle i aż tyle. Nie ma tutaj autoironii (choć jest bardzo czarny humor) „Niezniszczalnych”. To inny rodzaj kina akcji. Robiony bardziej na poważnie i eksploatujący kino innego mistrza gatunku.

„John Wick 2” to artystyczny balet śmierci rodem z kina Johna Woo. Pościgi, strzelaniny i mordobicie są pomysłowo i oryginalnie nakręcone. Stahelski ucieka od najbardziej oklepanych schematów, ale trzyma się mocno klasyki gatunku. Piękne szerokie ujęcia Nowego Jorku i Rzymu zmieszane są z klaustrofobicznymi walkami w wagonach metra, katakumbach czy muzeum. Sceny walki to czysta choreografia. Wymuskana przez sprawną rękę reżysera i perfekcyjnie zmontowana. Jednocześnie jest w tym prostym filmie akcji elegancja. Wick w swoim idealnie skrojonym gajerku, z pięknymi spluwami spoczywającymi obok najdroższych win to zabójca inny niż pospolici herosi kina akcji. Jason Statham mógłby mu najwyżej polerować designerskie buty.

Świetny w roli wszechmocnego zabijaki jest Keanu Reeves, który w każdej scenie imponuje niesamowitą sprawnością fizyczną. Ten 50 letni gość większość scen kaskaderskich wykonuje sam, co można sprawdzić na licznych filmikach z planu umieszczonych w internecie. Reeves, będący przecież wyjątkowo drewnianym aktorem, został po prostu stworzony do roli małomównych zabijaków z zadrą w sercu.

Smaczkiem dla kinomanów jest pojawienie się w epizodzie Laurence’a Fishburne’a, który pierwszy raz od czasów „Matrixa” ratuje Reevesowi tyłek. Zanosi się na to, że Fishburne zagrzeje na dłużej miejsce w sadze o Wicku. Już teraz wyrył sobie godne miejsce obok smakowitych epizodów mojego ulubieńca Iana McShane’a i Johna Leguizamo.

Drugi rozdział przygód Johna Wicka jest majstersztykiem swojego gatunku. Energetyczne, witalne i dające czystą radochę kino akcji nie jest dziś standardem w Hollywood. Następcy naszpikowanych testosteronem twardzieli z lat 80. są godni swoich mistrzów. Epoka Trumpa jeszcze bardziej im będzie sprzyjać. Ten film już jest klasyką gatunku.

5/6

”John Wick 2”, reż: Chad Stehalski, dytr: Monolith