W 1939 r. żubrów było w Polsce zaledwie 16 lat i obawiano się, że grozi im całkowite wyginięcie. Tak sie jednak nie stało. Dziś mamy tych parzystokopytnych ssaków już 3060, a jest to najwyższa liczba od wieków. Można poczytać to za ogromny sukces Polski i naszej przyrody.

Mniej więcej ok. 1627 r. w Puszczy Jaktorowskiej pod Żyrardowem padł ostatni tur w Polsce. Obawiano się, że podobny los czeka żubry, bo zwierzę od XVII w. także występowało coraz rzadziej, od XIX w. nie były natomiast nawet chronione.

Za czasów cara Aleksandra I mieliśmy w Puszczy Białowieskiej niespełna 2 tys. ostatnich zwierząt. Był to rok 1857. Zatem ponad 3 tys. osobników nie odnotowano w naszym kraju od stuleci.

Masowe wymieranie

Między 1919 a 1921 r. żubry masowo wymierały na wolności. Dzięki temu, że trafiły do niewoli, udało się ocalić największe lądowe ssaki Europy.

W 1923 r. z inicjatywy prof. Jana Sztolcmana (słynnego badacza zwierząt w Ameryce Południowej) założono Międzynarodowe Towarzystwo Ochrony Żubra. Doliczyło się ono 54 żyjących w tamtym czasie osobników czystej krwi. Dwa pierwsze żubry ponownie znalazły się na wolności w Puszczy Białowieskiej jesienią 1929 r. W roku 1939 w Puszczy było już tylko 16 zwierząt, które szczęśliwie przetrwały II wojnę światową

— czytamy na portalu Zielona Interia.

Znaczna większość polskich żubrów żyje na wolności

Według ustaleń Lasów Państwowych, populacja żubra w Polsce liczy dziś 3060 tys. osobników. Co ważne - aż 2855 z nich żyje na wolności.

Zwierzę, które nierozerwalnie kojarzy się z Polską, jest nie tylko symbolem naszych lasów, ale i odradzania się przyrody, której warto dać na to szansę. Ocalenie żubra oznacza gigantyczny wkład naszego kraju w ochronę światowego dziedzictwa przyrodniczego.

Światowa populacja żubrów zbliża się do 10 tys., zatem Polska zajmuje tu dość zaszczytne miejsce.

Największego ssaka Europy spotkamy w Puszczy Białowieskiej, Bieszczadach, Gorcach, Puszczy Noteckiej.

aja/zielona.interia.pl