Ks. abp Michalik zostawił Polsce ważne przesłanie! „Nasz świat choruje na ideologię nienawiści, kłamstwa, manipulacji prawdą”

„Polska, jeśli ma przetrwać, musi się nawrócić. Polska jest dziś chora, bo milcząc na zło, utraciła wolę życia. Jako naród dziś wymieramy. (…) Ojczyzna jest chora, bo chore są elity i chory jest cały naród” – alarmował śp. ks. abp Józef Michalik, który spoczął dziś w krypcie Bazyliki Archikatedralnej w Przemyślu. „Był przekonany, że pasterz nie może milczeć, gdy zagrożona jest prawda o człowieku. Uważał, że prawda nie jest ciężarem – jest drogą do wolności” – podkreślił podczas dzisiejszej Mszy św. pogrzebowej ks. abp Tadeusz Wojda, przewodniczący KEP. Odszedł kolejny wielki, mądry kapłan i patriota, wieloletni przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, jeden z tych odważnych biskupów, którzy nie bacząc na krytykę, trwali na straży jednoznaczności i wierności nauczaniu Chrystusa. Bronił świętości życia od naturalnego poczęcia do naturalnej śmierci oraz nierozerwalności małżeństwa. Nie zważał na ciosy wymierzane mu przez media liberalno-lewicowych aktywistów. Do samego końca trwał w służbie Bogu i Ojczyźnie. Wielokrotnie ostrzegał przed skutkami zgubnych ideologii, zostawiając bogaty testament duchowy, który ani na jotę nie stracił na aktualności.

Symboliczna data śmierci

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w latach 2004–2014, a wcześniej przez 10 lat zastępca przewodniczącego Episkopatu, zmarł 3 maja 2026, w 85. roku życia. Dzień jego śmierci symbolicznie wpisuje się w charakter jego kapłańskiej posługi. Odszedł w uroczystość NMP Królowej Polski i w Święto Konstytucji 3 Maja. Jego biskupie nauczanie bogate było w maryjne przesłanie, pełne troski o ojczyznę. Upominał się o Polskę wolną, silną, suwerenną, mądrą, opartą na fundamencie wiary i świadomą własnej historii i tożsamości.

„Można się różnić w drugorzędnych rzeczach, ale w sprawach wiary i moralności musimy być jedno. To jest wielkie przesłanie” – mówił. Ostrzegał też przed wyniszczającymi ideologiami.

„Nasz świat choruje na ideologię nienawiści, kłamstwa, manipulacji prawdą. Na groźną chorobę relatywizmu moralnego i etycznego”. (…) „Alternatywa, przed którą stoimy, brzmi jednoznacznie w dzisiejszych czasach: albo nastąpi odświatowienie Kościoła, albo nastanie dechrystianizacja świata. To jest bardzo ważne, byśmy uświadomili sobie tę perspektywę”

– ostrzegał w marcu 2022 podczas uroczystości 400-lecia święceń kapłańskich św. Andrzeja Boboli, patrona Polski.

Polska musi się nawrócić

Ks. abp Michalik konsekwentnie upominał się o przebudzenie świadomości społecznej, choć otrzymywał za to potężne ciosy od wpływowych środowisk medialnych.

„Polska, jeśli ma przetrwać, musi się nawrócić. Polska jest dziś chora, bo milcząc na zło, utraciła wolę życia. Jako naród dziś wymieramy. (…) Ojczyzna jest chora, bo chore są elity i chory jest cały naród”

– alarmował już w 2015 roku. Cała ta homilia brzmi tak aktualnie, jakby została wygłoszona dziś.

„Bezrobociem i likwidacją polskich stoczni, kopalń i cukrowni nikt się nie przejmuje, samobójczą dla narodu emigrację ludzi młodych, wykształconych uważamy za sukces wolności. Trwa zapaść służby zdrowia. Ciągle bezradni jesteśmy wobec korupcji i braku kultury społecznej i politycznej. Polska znów stała się jak ten „postaw sukna”, z którego każdy kto ma dostęp, stara się dla siebie coś wykroić”

– mówił, ostrzegając że procesy inżynierii społecznej są bardzo zaawansowane, a stoją za nimi konkretni ludzie przygotowujący ustawy, programy edukacyjne, konwencje międzynarodowe.

Uchwalane są dziś jedna po drugiej ustawy sprzeczne z prawem natury, a naród udaje, że go to nie obchodzi. Atak na rodzinę trwa, zagrabia się prawa do wychowania poprzez seksualizację dzieci, poczynając od przedszkola, bo takie są wskazania laickich organizacji międzynarodowych. Ideolodzy genderyzmu bezkarnie propagują i narzucają hasła godzące w prawa natury, promując małżeństwa jednopłciowe, mimo, że polska Konstytucja wyraźnie chroni małżeństwo jako związek mężczyzny i kobiety. Są wyraźne próby nękania i wzywania przed sądy biskupów i księży, którzy wbrew ideologiom libertynizmu ośmielają się bronić zdrowej moralności i przestrzegają przed relatywizmem moralnym

– alarmował.

Przed wielu laty wybitny przywódca Polski powiedział z niepokojem: Głównym powodem obecnego stanu rzeczy w Polsce – to jest nędzy, słabizny wewnętrznej i zewnętrznej – było złodziejstwo pozostające bezkarnie. Ponad wszystkim w Polsce zapanował interes jednostki i partii, zapanowała bezkarność za wszelkie nadużycia i zbrodnie. W odrodzonym państwie nie nastąpiło odrodzenie duszy narodu… rozwielmożniło się w Polsce znikczemnienie ludzi. (…) Czy my naprawdę dobrze rozumiemy, co dziś oznacza społeczna odpowiedzialność? Przede wszystkim odpowiedzialność za prawdę o nas samych, odpowiedzialność za prawdę historyczną, która formuje myślenie na dziś i jutro, a zatem mamy prawo do prawdy o Katyniu i Smoleńsku, tak samo jak mamy prawo do prawdy o Jedwabnem, Auschwitz i Dachau — mówił były przewodniczący Episkopatu.

„Nie możemy milczeć, gdy promuje się satanizm”

Stanowczo sprzeciwiał się marginalizowania katolików. Stanowczo sprzeciwiał się bluźnierstwo i profanacjom. Zdecydowane stanowisko zajął po  bluźnierczych popisach Nergala. Do sprawy wyroku uniewinniającego Nergala za podarcie Pisma Świętego na koncercie i wypowiadanie wulgarnych bluźnierstw oraz promowania go w telewizji publicznej, abp Józef Michalik nawiązał w homilii wygłoszonej w Gietrzwałdzie w 2011 roku:

„Polska powinna zatroszczyć się o to, aby zginęło getto katolickie i trzeba na tej drodze wytrwać. Żeby w każdej dziedzinie życia, każdy obywatel miał równe prawa. (…) Ale nie możemy dopuścić do promowania zła. Głosząc Boga, nie możemy milczeć, kiedy promuje się satanizm”. (…)

„Dzisiaj niewygodny jest i krzyż Chrystusa, niewygodne jest Pismo Święte, które trzeba podeptać, podrzeć, znieważyć. To nie jest symbol, to jest święty znak, boże słowo jest tam zawarte. To jest dramat, że w katolickiej Polsce, chrześcijańskiej (…) Polsce próbuje się zepchnąć na margines, czyli zamknąć w getto myślowe i getto społeczne obecność Ewangelii, Bożego prawa, krzyża, Pisma Świętego. Sądy udają, że się nic nie stało jeśli się znieważyło Pismo Święte, czy krzyż. Myślę, że to jest bardzo wielki znak, symbol, tego zmagania, które trwa. To zmaganie (…) o serce Polaka, o katolickość, o chrześcijańskość naszego narodu”.

„Ojczyzna przeżywa dziś duchowe trzęsienie ziemi”

W Wielki Czwartek 2024 roku po raz kolejny apelował o duchowe przebudzenie i świadomy sprzeciw wobec tego, co dzieje się w kraju:

Ojczyzna nasza i Kościół w Polsce przeżywa dziś duchowe trzęsienie ziemi. Polega ono na zrelatywizowaniu prawdy i moralności, na wysiłku usunięcia Pana Boga i prawa Bożego z życia społecznego, na odejściu od przykazań Bożych, na bezkarnym promowaniu brudnego myślenia i brutalnego języka

– mówił podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej w przemyskiej bazylice archikatedralnej.

Będzie tego głosu ogromnie brakowało. Coraz mniej między nami kapłanów, którzy mają jeszcze w pamięci grozę wojny, widzieli skutki totalitarnych ideologii, ale potrafią z tych doświadczeń wyprowadzić mądrą nadzieję, zakorzenioną w Chrystusie. Jasność widzenia spraw fundamentalnych pozwala na ujmowanie problemu w samej jego istocie. Stąd ta uderzająca aktualność przesłania. Przy całej surowości ostrzeżeń i grozie powtarzających się w historii błędów, z nauczania ks. abp. Józefa Michalika płynie głębokie pokrzepienie i nadzieja. Żegnając dziś tego wspaniałego, odważnego, mądrego kapłana, wracam do jego myśli o Polsce. Na koniec niech wybrzmi jego patriotyczna modlitwa wypowiedziana podczas Mszy Św. w Święto Niepodległości w 2013 roku. Może dziś ksiądz arcybiskup zaniesie ją już osobiście przed Boże Oblicze wraz z tą samą wdzięcznością za opatrznościową opiekę nad Polską:

Ojczyznę tworzą ludzie, ale nad ojczyzną czuwa Bóg. Dlatego przychodzimy dziękować Panu Bogu za opiekę opatrzności nad naszą ojczyzną, nad Kościołem w Polsce i prosić, aby te chmury, których w różnych momentach naszej ojczyzny i dziejach Kościoła w Polsce nie brakowało, Boska opatrzność obrócić raczyła w błogosławieństwo, w pomoc. Żeby obudziły się nasze serca, niekiedy leniwe, do większej gorliwości obrony tego co z Boga, tego co piękne, dobre, co służy drugiemu człowiekowi.