„Zmartwychwstaniesz i szczęśliwa będziesz, Polsko”. Życzenia prymasa Hlonda brzmią w tym roku szczególnie. Odwagi i jedności!

„Nie zginęłaś Polsko! Nie zginęłaś, bo nie umarł Bóg. Bóg nie umarł i w swym czasie wkroczy w wielką rozprawę ludów i po swojemu przemówi. Z Jego woli, w chwale i potędze zmartwychwstaniesz i szczęśliwa żyć będziesz, najdroższa Polsko – męczennico — mówił Prymas Polski kard. August Hlond we wrześniu 1939 r. W tym roku przypada 100-lecie objęcia przez niego posługi prymasowskiej i 145. rocznica jego urodzin. O narodowe powstanie z martwych apelował także św. Jan Paweł II, którego słowa wracają z nową siłą po wielkopiątkowym tragicznym pożarze papieskiego krzyża. „Życzę Tobie Polsko, Ojczyzno moja, Zmartwychwstania” – mówił 35 lat temu w Warszawie. Z czym wkraczamy w tę Wielkanoc?

Jak wyjść z kryzysu?

Narasta niepokój, niepewność, agresja i wrogość wobec chrześcijan. Końca wojny na Ukrainie i Bliskim Wschodzie nie widać, za to coraz głośniej mówi się o nadciągających kolejnych konfliktach zbrojnych. Jak się w tym odnaleźć? Trzeba wyjść z płaskiej perspektywy i wkroczyć w bogactwo wielowymiarowości. Duchowej i historycznej. Ks. prymas August Hlond, który prowadził polski Kościół przez najtrudniejsze momenty II wojny światowej, często mówił o sensie śmierci, prowadzącej do zmartwychwstania. Jego notatki z lat wojennych wypełnia program „Nowej Polski”, odrodzenia duchowego, społecznego, politycznego, gospodarczego i kulturalnego:

Trzeba przywrócić narodowi nowy kapitał religijny, bez obciążenia, bez hipotek, bez serwitutów na rzecz liberalizmu, trzeba wnieść w naród potężny ferment duchowy, który by odbudował wartości duchowe i moralne, które znikły w ostatnich latach w niektórych sferach, wyrażając się fasonem i formą bez treści w duszy

Wskazywał, że jednym z „najpilniejszych zadań katolicyzmu jest odlaicyzowanie państwa i oddanie go Chrystusowi Królowi”. Podkreślał, że plan odbudowy Polski to misja z długoletnią perspektywą i musi być zakorzeniony w chrześcijańskim dziedzictwie narodu.

„Zwycięstwo przyjdzie przez Maryję”

Zawierzał ojczyznę Matce Bożej i apelował o codzienną modlitwę różańcową w intencji ojczyzny.

Zbawiciel umiłował wielce Polskę i uczyni ją matką wielkiego pokolenia. Państwo zostanie rozbite i jak słabe niemowlę błagać będzie o pomoc i opiekę Matki swojej. Zgubne jest dla Polski naśladowanie bezbożnych w ich czynach grzesznych i złach. Polska ma zachować swą wiarę, czystość obyczajów, szczere i gorące nabożeństwo do Matki Bożej i całkowite zerwanie wszelkich stosunków, które przeszkadzają jej w dążeniu do prawdziwej wielkości. Polska nie powinna chcieć stać się narodem modnym, bo moda postępowa to fałsz i obłuda w stosunku do Boga. Codziennie, we wszystkich kościołach ma być odmawiany różaniec za Ojczyznę. Jedyna broń, której Polska używając, odniesie zwycięstwo, jest różaniec. On tylko uratuje Polskę od tych strasznych chwil, jakimi inne narody będą karane za swą niewierność wobec Boga…

— pisał w Lourdes w 1940 r. Dawał konkretne rozwiązania. Podkreślał, że wszystkie interesy państwa muszą być podporządkowane interesowi narodu, a żeby tak się stało, muszą spoczywać w rękach ludzi kompetentnych, czystych i pilnujących surowo, by bałagan, bezkarność, spekulacja i wyzysk nie podkopywały życia ekonomicznego narodu. Wzywał do tworzenia przedsiębiorstw i warsztatów rzemieślniczych, aby ograniczyć import. Przestrzegał przed pożyczaniem pieniędzy z zagranicy. Podkreślał znaczenie rolnictwa, nakazywał sprawiedliwość społeczną, by „wysokie ceny przemysłowe nie skazywały na nędzę wieśniaków, którym się nędznie płaci za produkty rolne”.

Powojenne orędzie wielkanocne Prymasa

Ostrzeżenia i rady prymasa Hlonda czyta się tak, jakby pisał je w odpowiedzi na nasze dzisiejsze dylematy i problemy. Będziemy więc jeszcze nie raz do nich wracać. Dziś warto przywołać orędzie wielkanocne z 1948 roku. W czasie, gdy Polska pogrążona była w powojennym zniszczeniu dokonanym przez Niemcy i usidlona w sowieckiej okupacji, prymas roztaczał wizje pełne budującej nadziei:

Nie ma sytuacji, w której by chrześcijanin musiał przyznać, że wszystko stracone. Wiecznie rodzi się cud nowego życia. Ośrodek ciężkości świata przesuwa się stanowczo, mimo pozorów, ku sferze ducha. Ludy zmęczone gorączką doczesności pragną prawdy i ukojenia z góry. Pokolenia dźwigają się z poziomości. Idą ku zmartwychwstaniu. Na czele kroczy Polska, skupiona w swych tajemnicach bólu i pokuty. Idzie ku swej Wielkanocy, ku najświetniejszemu okresowi swych dziejów, który może zbiegnie się z Piotrowym nowym niebem i nową ziemią, gdzie mieszkać będzie sprawiedliwość.

Św. Jan Paweł II o Zmartwychwstaniu

Wciąż żyjemy wielkopiątkowym pożarem krzyża papieskiego. Bez względu na okoliczności, staje się jasne, że to sygnał do zjednoczenia, duchowej odnowy i powrotu do nauczania św. Jana Pawła II. W 1991 roku wygłosił pamiętne słowa do przedstawicieli świata kultury:

Zmartwychwstanie jest zasadą życia chrześcijańskiego, życia sakramentalnego: Chrystusowe zmartwychwstanie zaszczepione w nas. Natomiast to samo zmartwychwstanie przez Norwida zostało przetłumaczone na wymóg życia narodowego, powiedziałbym nawet społeczno-ekonomicznego: jak być narodem zmartwychwstałym, to znaczy narodem, który żyje pełnią życia. Ja tak kluczę, a już chcę powiedzieć właściwie ostatnie słowo, powiedzieć mianowicie, że tego, właśnie tego zmartwychwstania, przetłumaczonego przez Norwida na wymóg życia narodowego, życzę Tobie Polsko, Ojczyzno moja!

Dzieląc się radością z Chrystusowego zwycięstwa, życzmy sobie narodowego zmartwychwstania. Polski prawdziwie wolnej, mądrej, silnej, suwerennej, zjednoczonej i sprawiedliwej. Niech czas Wielkiej Nocy będzie czasem powstania z martwych. Niech Chrystus Zmartwychwstały da moc pokonania zła, odwagę do obrony prawdy i wyboru dobra. W imieniu Zespołu redakcyjnego życzę Państwu pokoju, radości, miłości i Bożego światła oraz triumfu Chrystusa nas wszystkim, co złe, marne i fałszywe. Pięknych, błogosławionych Świąt!