16. rocznica śmierci św. Jana Pawła II. Kard. Dziwisz: Lekcja, której udzielił papież, może być źródłem pociechy i ukojenia

W tym roku Wielki Piątek 2 kwietnia przypada dokładnie w 16. rocznicę śmierci Jana Pawła II. „Odejście papieża do Domu Ojca to był czas po ludzku bardzo smutny i bolesny, ale zarazem wypełniony jakimś światłem. Żegnaliśmy ojca, pasterza, wielkiego papieża, wielkiego rodaka” – wspominał abp senior archidiecezji krakowskiej i wieloletni sekretarz papieża Polaka.

CZYTAJ TAKŻE:

-Abp Jędraszewski: Dzisiaj to Jan Paweł II potrzebuje ludzi „Solidarności” dla obrony Polski i dla obrony Kościoła w Polsce

-Co by powiedział św. Jan Paweł II. Młodzież, zindoktrynowana przez lewicową popkulturę, jest dowodem na to, że przegrywamy wszystko

-Raport w sprawie McCarricka pokazuje, że Jan Paweł II nie ukrywał ani nie tuszował żadnych afer

Choć była w nas żałoba i serca niemal stanęły z bólu, gdy zamknęły się jego oczy na zawsze, nie odmówiliśmy „Wieczny odpoczynek”, ale zaśpiewaliśmy uroczyste „Te Deum”, oddając chwałę Bogu za życie tego świętego człowieka

— powiedział kard. Dziwisz.

Podkreślił, że „papież swoim odchodzeniem wygłosił, choć bez słów, swoją ostatnią katechezę”.

To była lekcja bezgranicznego zaufania Bożemu miłosierdziu, pokornego przyjmowania tajemnicy przemijania i związanych z nią cierpień duchowych i fizycznych, ale także wielka lekcja solidarności i wspólnoty

— powiedział hierarcha.

Kard. Dziwisz przyznał, że „choć w chwili śmierci każdy człowiek jest sam, bo nikt wraz z nim nie może przejść przez ten próg, to jednak jeśli żył dla innych, jeśli był dla innych darem, nie będzie osamotniony”.

Odprowadzi go miłość i wdzięczność tych, którym służył. Ta prawda nie dotyczy tylko papieża. Ona jest uniwersalna, bo nikt z nas nie żyje dla siebie i nie umiera dla siebie — wskazał duchowny.

Zwrócił uwagę, że papież przyjmował cierpienie z pokorą, a nawet pewną pogodą ducha.

Jego pokora objawiała się także w tym, że nie unikał kamer, spotkań z ludźmi, choć wiedział, że widzą jego słabość, a nawet fizyczną bezradność. To była wielka odwaga – pokazać światu swoje cierpienie

— powiedział kard. Dziwisz.

Sądzę, że to pomogło wielu osobom chorym i odchodzącym w znoszeniu dolegliwości ciała i ducha. Patrzyli na Bożego mocarza, który podlegał takim samym regułom starzenia się, jak wszyscy ludzie

— dodał hierarcha.

Podkreślił, że „w codziennym życiu Ojciec Święty nie epatował swoim cierpieniem”.

Nie obnosił się z nim przed otoczeniem, ale z prostotą przyjmował udzielaną mu pomoc. Okazywał szczerą, bardzo ludzką wdzięczność. Nie widziałem w nim niecierpliwości czy goryczy. Swoje cierpienia ofiarowywał Bogu w intencjach Kościoła i świata. Myślę o ogromie dobra, jakie wyjednał w ten sposób dla wielu ludzi

— powiedział kard. Dziwisz.

Zaznaczył, że „tajemnica Krzyża była bliska papieżowi od lat dziecięcych”.

Wychował się na kalwaryjskich dróżkach, które są przecież opowieścią o męce Pana Jezusa i współcierpieniu Jego Matki. Jako kapłan i biskup modlił się tam często. (…) Drogę Krzyżową odprawiał z ogromnym skupieniem, wielekroć odnosiło się wrażenie, jakby współuczestniczył w męce Chrystusa

— wyznał duchowny.

„Swój krzyż dźwigał do końca, heroicznie”

Święty Jan Paweł II był człowiekiem Krzyża. Swój krzyż dźwigał do końca, heroicznie. Byłem codziennym świadkiem tej drogi krzyżowej, jego służby, jego męstwa, jego całkowitego zawierzenia Jezusowi i Jego Matce

— podkreślił.

W ocenie kard. Dziwisza – „splot tych dwóch dat: Wielkiego Piątku i rocznicy śmierci św. Jana Pawła II możemy odczytywać symbolicznie zwłaszcza w kontekście czasu pandemii”.

Lekcja, której udzielił papież, gdy odchodził do domu Ojca, może być źródłem pociechy i ukojenia dla zrozpaczonych po śmierci najbliższych, a także dla tych, którzy boją się o swoje zdrowie i bezpieczeństwo

— powiedział kardynał wskazując na „kwestię międzyludzkiej solidarności”.

Gdy umierał papież, świat jakby zatrzymał się wtedy w miejscu. Zjednoczeni tym samym bólem, potrafiliśmy okazywać sobie wzajemnie miłość w prostych gestach, docenialiśmy to, co w codziennym zabieganiu umyka. Teraz jest podobnie. Pandemia zatrzymała świat i skłoniła do tego, by wrócić do najważniejszych, a często zapomnianych wartości, które sprawiają, że możemy poczuć się siostrami i braćmi

— wskazał kard. Dziwisz.

Pytany, jak przygotować się na śmierć, jak ją przyjąć w duchu wiary i miłości, powiedział, że „życie warte jest przeżycia do samego końca”.

Proces odchodzenia z tego świata, choć związany z cierpieniem, nie jest mniej wartościowy w oczach Boga i kochających nas ludzi niż czas, gdy człowiek cieszył się pełnią zdrowia i sił, i był, jak to się czasem określa, „użyteczny”

— powiedział kard. Dziwisz.

Podkreślił, że „na spotkanie z miłosiernym Panem trzeba być przygotowanym w każdej chwili”.

To też uświadomiła nam pandemia, bo wielu nie tylko nie zdążyło pożegnać się z bliskimi, ale też odchodzili z balastem win, których nie zdążyli naprawić. Nie odkładajmy więc na później pojednania z Bogiem i bliźnimi. Życie w zjednoczeniu z Jezusem, czyli w stanie łaski uświęcającej, pomaga w przyjęciu z wiarą i nadzieją perspektywy śmierci, która nie jest przecież końcem wszystkiego, ale początkiem nowego życia

— zaapelował kard. Dziwisz.

mm/PAP