„La vita per intero consacrata all’artee alla Patria” – życie całkowicie oddane muzyce i Ojczyźnie.

Od lat 80. XIX w. i przez cały okres międzywojenny często pojawiają się w prasie włoskiej artykuły o Ignacym Paderewskim jako wybitnym pianiście i kompozytorze. Sława artysty i jego koncertów była już dobrze ugruntowana w świecie. Lecz od wybuchu I wojny światowej na pierwszy plan wysuwać się zaczynają działania Paderewskiego jako polityka silnie zaangażowanego w sprawę odzyskania przez Polskę niepodległości. „Podobnie jak jego inny słynny rodak, pisarz Henryk Sienkiewicz, tak i pianista Paderewski – pisze dziennik „Corriere della Sera” 26 marca 1915 r. – porzucił tymczasowo sztukę, by oddać się całkowicie działalności politycznej na rzecz swej rozdartej wojną Ojczyzny. »Jakże mógłbym teraz grać – miał powiedzieć pianista – gdy moi rodacy giną?«”. „W chwili wybuchu wojny – miał powiedzieć kompozytor – pracowałem nad nowym utworem. Usiłowałem nadal nad nim pracować, lecz okrucieństwa wojny, dzień po dniu, tydzień po tygodniu, jawiły mi się z coraz większą ostrością […]. Ta tragedia przewyższyła wszystkie dotychczasowe. Czyż mógłbym nadal żyć i pracować, jakby nigdy nic? Odpowiedź jest: nie, nie mogę. Moje ręce – i tu maestro rozłożył swe dłonie o długich, smukłych palcach – oddają się teraz zupełnie innej pracy”.