7. rocznica śmierci byłego premiera Rzeczpospolitej Polskiej. Wspomnienie i wiersz o śp. Janie Olszewskim

Działalność publiczna niesie wiele zagrożeń. Łatwo jest w jej trakcie popaść w grzech pychy, nietolerancji, surowej oceny innych, a czasem także w grzech nadmiernej troski o własne dobra materialne. Do nielicznych polityków, którzy tych zagrożeń uniknęli należał Jan Olszewski.

Głęboki patriotyzm i autentyczna troska o dobro wspólne, to dwie cechy zdecydowanie wyróżniające śp. Premiera spośród polskich polityków drugiej połowy XX wieku.

Będzie Go brakowało, ale pamiętajmy słowa, które powiedział 4 czerwca 1992 r. podczas ostatniego przemówienia, w trakcie tzw. „nocnej zmiany ”, a dotyczące każdego z nas: Chciałbym (…) kiedy ten gmach opuszczę (…) wyjść na ulice tego miasta, wyjść i popatrzeć ludziom w oczy.

Przed laty Jan Kochanowski pisał: A jeśli komu droga otwarta do nieba, Tym, co służą Ojczyźnie.

Jestem przekonany, że Janowi Olszewskiemu dobry Bóg otworzył do nieba szeroki gościniec, na końcu którego czekają na Niego: Józef Piłsudski, Roman Dmowski, Ignacy Paderewski, Lech Kaczyński, Stefan Starzyński i tysiące tych, dla których słowo Polska było słowem świętym.

Wiersz o Janie Olszewskim

W drodze

pamięci Jana Olszewskiego

Szedł ulicami swojego miasta

wczoraj i dziś

w chwilach dobrych i złych

radosnych i smutnych

drogą którą szli

Chrobry, Sobieski, Jan Paweł II

ksiądz Popiełuszko i siostra Faustyna

a kiedy nadszedł czas

za Nim idziemy my 

zapatrzeni zasłuchani

pełni pamięci która nie przemija

pełni Polski naszych marzeń i snów.