Gaming pod bombamiGaming pod bombami. Czy ukraiński segment gier przetrwa wojenną zawieruchę?

Gdy polscy twórcy gier dopiero raczkowali, ukraińska branża gamingowa już była potęgą. Programiści pracujący w maleńkich mieszkaniach w posowieckich blokach z wielkiej płyty i sprzedający swoje produkcje na bazarach tworzyli porywające, wirtualne światy.

Siergiej Grigorowicz miał jedno marzenie – zostać zatrudnionym w legendarnym, amerykańskim studiu Blizzard. Były tylko dwa dość poważne problemy w realizacji tego marzenia: miał 16 lat i mieszkał na Ukrainie. To były lata 90. i kalifornijskie studio Blizzard było u szczytu potęgi. Dopiero co wyszła kultowa i odmieniająca gaming gra „Diablo”; studio zaprezentowało też kolejną przełomową produkcję – „Warcraft II”. Każdy gracz albo produkcje Blizzarda znał, albo przynajmniej o nich słyszał. Pirackie płyty z „Warcraftami” dotarły i na Ukrainę. Kraj ten rozrywany korupcją i interesami oligarchów, pogrążony w marazmie i biedzie, nie oferował młodym, ambitnym ludziom zbyt wielu możliwości. Grigorowicz był właśnie takim człowiekiem. Nabywszy za grosze „Warcrafta II” na bazarze, był produkcją zafascynowany, a że pasjonował się informatyką, szybko uznał, iż szansą dla niego będzie stworzenie produkcji, która wyrwie go z biedy. I tak Grigorowicz postanowił… dołączyć do zespołu Blizzarda.