Kiedy Prawo i Sprawiedliwość oddawało władzę, dług publiczny naszego kraju liczony unijną metodą ESA2010, a więc także z uwzględnieniem zadłużenia pozabudżetowego, wyniósł 49,6 proc. PKB i był o blisko 2 pp niższy niż w roku 2015, kiedy obejmowaliśmy władzę. Co godne podkreślenia, mieliśmy do czynienia ze spadkiem długu w relacji do PKB mimo tego, że szczególnie ostatnie 4 lata rządów, to niestety gigantyczny negatywny wpływ na gospodarkę, a w konsekwencji stan finansów publicznych, takich wydarzeń jak: pandemia COVID-19, gwałtowny wzrost cen surowców energetycznych, w tym aż 15-krotny gazu ziemnego, spowodowany działaniami Rosji i wreszcie agresja Rosji na Ukrainę. Wszystkie one powodowały działania państwa, które z jednej strony zmniejszały dochody budżetowe (lockdowny, tarcza żywnościowa i tarcze energetyczne), czy też idące w setki miliardów złotych, wydatki budżetowe ze względu na uruchomienie gigantycznego dodatkowego wsparcia dla przedsiębiorców, czy systemu ochrony zdrowia.

Kiedy władzę objęła koalicja 13 grudnia już w pierwszym roku jej rządzenia, deficyt budżetowy ostatecznie wyniósł aż 211 mld zł, w roku 2025 deficyt ten wyniósł wg wstępnego szacunku aż 276 mld zł, a deficyt zaplanowany na 2026 rok ma wynieść aż 272 mld zł. Sama suma deficytów budżetowych za te 3 lata, wyniesie blisko 760 mld zł, a razem z długiem powstającym poza budżetem, bo minister Domański chętnie pożycza pieniądze poza budżetem, aby realizować zadania publiczne, dług publiczny wzrośnie o blisko 1 bilion 100 mld zł. To najszybsze tempo zadłużania w naszej historii, a także w UE, gdzie w ostatnich 2 latach jesteśmy liderem tego niechlubnego procesu i potwierdzają to dane liczbowe, w okresie ponad 30 lat od 1990 roku do 2023 roku, wszystkie ówczesne rządy zadłużyły nasz kraj na około 1,7 biliona zł, rządy Tuska tylko przez 3 lata, jak już wspomniałem, zadłużą nas aż o 1,1 biliona złotych.

Jedną z kluczowych przyczyn tego dramatycznego stanu finansów publicznych jest polityczne przyzwolenie koalicji 13 grudnia na niepłacenie albo tylko symboliczne płacenie podatków „przez bliskich i znajomych królika”. Minister Domański w tym roku realizuje już trzeci budżet tej koalicji i gołym okiem widać, że ma poważny problem z realizacją dochodów budżetowych, w tym przede wszystkim tych podatkowych. W 2024 roku mimo wzrostu PKB, który wyniósł 3 proc., do planowanych dochodów zabrakło mu aż 56 mld zł, a w 2025 roku, mimo 3,6 proc. wzrostu PKB, jak wszystko na to wskazuje, do planu zabrakło mu ponad ok. 42 mld zł dochodów podatkowych, w tym głównie z VAT i CIT.

Dobitnym potwierdzeniem problemów z dochodami podatkowymi przy rządach tej koalicji jest plan wpływów podatkowych na 2026 rok, wpływy z VAT mają wynieść 341,5 mld zł, czyli są niższe od tych planowanych na rok 2025 (miały wynieść 350 mld zł), a wpływy z CIT mają wynieść 80,5 mld zł i są one wyższe o tych 2025 roku o 10 mld zł, tyle tylko, że zasadnicza część tego wzrostu, to dochody z podwyższenia opodatkowania banków, z czego minister spodziewa się przynajmniej 7 mld zł dodatkowych dochodów. Wszystkie te fakty są potwierdzeniem, że za rządów tej koalicji obowiązuje, jak już wspomniałem, polityczne przyzwolenie na niepłacenie podatków przez wybranych podatników, jak się można domyślać, głównie tych związanych z obecną koalicją. Tak niestety było podczas poprzednich rządów Platformy w latach 2008-2015, powołana później sejmowa komisja śledcza ustaliła, że w tym okresie wyłudzono co najmniej 250 mld zł podatku VAT.

W tej sytuacji dług publiczny w relacji do PKB przez zaledwie 2 lata rządów Tuska, wzrósł o blisko 11 pp ze wspomnianych 49,6 proc. PKB w 2023 roku do blisko 60 proc. PKB w 2025 roku, a na koniec 2026 roku wyniesie ponad 66 proc. PKB, a więc w ciągu 3 lat, wzrośnie aż o blisko 17 pp. Raport KE, który ukazał się kilka dni temu, prezentuje prognozę, z której wynika, że jeżeli dług naszego kraju będzie rósł takim tempie jak przez 3 lata rządów Tuska, to za dekadę, czyli na koniec 2036 roku, wyniesie aż 107 proc. naszego PKB i w ten sposób dołączymy do liderów unijnego zadłużenia takich jak: Włochy, Francja, Belgia, Grecja, Finlandia i Hiszpania, przy czym będziemy w tym gronie 7. krajów, jednym, spoza strefy euro. Ten gwałtowny przyrost długu publicznego ma miejsce w sytuacji kiedy coroczny wzrost gospodarczy przekracza 3 proc. PKB, niestety owoców tego wzrostu nie widać w postaci odpowiednio zwiększonych dochodów podatkowych.