Tusk i jego zakładnicy. „Większość domaga się dymisji premiera”Tusk i jego zakładnicy. „Osadzeni w samorządach, spółkach, funduszach i agencjach”

Już teraz niemal połowa wyborców twierdzi, że koalicja rządząca nie utrzyma władzy po przyszłorocznych wyborach. Ale są też przekonani, że w niezmienionym składzie dotrwa do końca kadencji. Będzie trwać, być może łudzona nadzieją, że nieoczekiwany splot okoliczności znów przyniesie jej szczęście. Dlatego również scenariusz rozpisania przedterminowych wyborów lub odwrócenie sojuszy, powołanie rządu technicznego, gabinetu zgody narodowej i odpowiedzialności za państwo albo jakiś nowy koalicyjny układ w obecnym parlamencie – to wszystko jest właściwie nierealne; nawet scenariusz wyobrażony w teoretycznych kalkulacjach, choćby w obliczu składanych przez środowisko byłego premiera Mateusza Morawieckiego czy Konfederację propozycji zmian w konstytucji w celu zażegnania kryzysu wokół Trybunału Konstytucyjnego. No chyba że w samej Koalicji Obywatelskiej doszłoby do „pałacowego przewrotu”, obalenia Donalda Tuska i budowy, wraz z Polskim Stronnictwem Ludowym, nowego układu, do którego zostałyby wciągnięte Rozwój Plus i Konfederacja.

To jednak publicystyczna fantastyka. Wydarzenia pchają krajową politykę w przeciwną stronę, przebijając wszystko, co już zatruwało życie publiczne w ciągu ostatnich 20 lat. W ubiegłym tygodniu „The Wall Street Journal” opublikował pełen historycznych analogii tekst, w którym stwierdzono, że „niektórzy dostrzegają paralele do wewnętrznych podziałów końca XVIII w., które pozwoliły większym mocarstwom europejskim podzielić kraj”. To zdawałoby się dawać do myślenia.

Zakładnicy władzy – stanowiska i konfitury

Jednak optymistyczna wizja demokracji, każąca ufać w zdolność do autonaprawy i dobrą wolę polityków reagujących odpowiedzialnie w sytuacjach kryzysowych, zawodzi. Ci ostatni zawsze są w mniejszości, a ci zawodowi przede wszystkim rozwijają zainteresowanie reelekcją, stanowiskami oraz długoterminowym bezpieczeństwem osobistym.