Podziały polityczne są istotą demokracji. Rzadko bywają tak klarowne i wyraziste jak obecnie w Stanach Zjednoczonych. W trakcie zawziętej kampanii wyborczej coraz lepiej widoczne są partia zdrowego rozsądku i partia lewackiego szaleństwa. W Europie wszystko jest bardziej zagmatwane, bo żyje tu wiele narodów o niezwykle skomplikowanych doświadczeniach.

Od kiedy powstała Unia Europejska, z roku na rok panuje coraz większy chaos ideologiczny. Na to nałożył się skok cybertechnologii, co powoduje, że byle śmondak dysponujący medialnym „mainstreamem” może wbijać w łepetyny bałamutne opinie i poglądy. Jednym z natrętnych kłamstw jest codzienna mowa o skrajności prawicy. O wszelkiej maści lewakach, nawet jeżeli są to ideowi spadkobiercy stalinowsko-hitlerowskich potworów z przeszłości, żaden medialny gaduła nie powie, że są skrajni. Oni postanowili się teraz nazwać liberałami, natomiast każda prawica określana jest mianem skrajnej.