Obserwując ceremonię zaprzysiężenia nowego prezydenta Karola Nawrockiego, wróciłem myślami do 18 kwietnia 2010 r., gdy podczas pogrzebu śp. pary prezydenckiej ówczesny przewodniczący Solidarności Janusz Śniadek wypowiedział pamiętne słowa: „Wyśmiewani za niemodny patriotyzm, wierni Bogu i ojczyźnie podnieśliśmy głowy”.

Tak było wówczas, po straszliwej tragedii smoleńskiej, i coś podobnego dzieje się w Polsce obecnie. W obliczu śmiertelnego zagrożenia dla polskiej państwowości, w obliczu gardłowych zagrożeń cywilizacyjnych, Polacy zostali zmuszeni do uświadomienia sobie, że rozstrzyga się coś więcej niż zwykły demokratyczny wybór polityczny. Rozstrzygały się sprawy absolutnie podstawowe, tak jak w czasie średniowiecznych bitew, gdy w wyniku jednej klęski znikały z mapy i państwa, i całe narody. I jeszcze dziś, co podkreślił ostatnio Jarosław Kaczyński, wciąż nie zdajemy sobie sprawy z wagi zwycięstwa odniesionego 1 czerwca 2025 r. Wciąż nie dociera do nas, jak wiele leżało na szali. Mamy nowego prezydenta, który zbudował siebie, który przeszedł drogę z robotniczej dzielnicy Gdańska do pałacu prezydenckiego, bazując na miłości do polskiej historii. To jest źródło jego siły, jego determinacji. To człowiek, którego patriotyzm jest bezwarunkowy i stanowi centralny punkt myślenia. Polskość, u wielu popękana, skalana zwątpieniem i kompleksami, jakże często traktowana jako etap pośredni do emigracji duchowej bądź fizycznej (do której wychowuje swoje dzieci duża część polskiej klasy średniej), u nowego prezydenta występuje w formie możliwie najczystszej, bezdyskusyjnej. Jest jego najważniejszą tożsamością. Właśnie tego potrzebuje dziś Polska. To coś miał także prezydent Lech Kaczyński. Do dziś czerpiemy z tego źródła, bo to tamta prezydentura dała patriotycznej Polsce siłę do podjęcia tej długiej walki o trwanie naszej ojczyzny, o jej wyniesienie do europejskiej pierwszej ligi.