OGNIEM NA WPROST. Operacja „Vivaldi”OGNIEM NA WPROST. Operacja „Vivaldi”

Uderzenia w drogi, tory i środki transportu nie spowodowały systemowego paraliżu logistyki Kremla, ale zakłóciły ją na tyle, że skuteczne działania zaczepne stały się praktycznie niemożliwe. To z kolei otworzyło drogę do lokalnych przeciwuderzeń ukraińskich. I to nie takich bardzo lokalnych, bo na 50-kilometrowym odcinku od Perszotrawnego do Daczne (które jest nadal po stronie okupantów) odbito łącznie ponad 400 km2 terenu. Niemniej ofensywa dronowa umożliwiła Ukraińcom ustabilizowanie tych pozycji. I tyle dobrego w tym rejonie.

---

Na innych odcinkach jest gorzej. Mimo spowolnienia Moskale przekroczyli rzekę Hajczul i pełzną w kierunku Zaporoża. Lezą, ponieważ naprzeciwko mają najnowsze konstrukcje ukraińskich umocnień, przetestowane w Donbasie: trzy rzędy zasieków z drutu kolczastego (żyletkowego), trzy linie rowów przeciwczołgowych, a pomiędzy nimi smocze zęby i dopiero właściwą linię okopów. Całość opiera się na rzece, drodze lub innej przeszkodzie terenowej. Nawet taktyka przenikania małymi grupami niewiele tu daje. W dodatku cały umocniony odcinek jest podzielony na niezależne pozycje – „kwadraty”, pokrywające znajdujące się między nimi strefy śmierci. Utrata jednego „kwadratu” powoduje, że sąsiednie „forty” zamieniają go w strefę śmierci. Jest to powrót do koncepcji, które obowiązywały w Układzie Warszawskim, gdzie właśnie każdy pluton miał zajmować pozycję umocnioną, zdolną do samodzielnej obrony okrężnej, i osłanianą przez podobne sąsiednie pozycje innych plutonów. Pomiędzy pozycjami, tak jak teraz, nie miało być bezpośredniej łączności transzeją, umożliwiającą komunikację. Zatem „marsz na Zaporoże” w istocie będzie kolejnym Długim Marszem – wielomiesięcznym pełzaniem Moskali po własnej krwi i odchodach.