Sztuka sakralna będąca „duszą Kościoła” właściwie przestała istnieć. Jej odrodzenie wiedzie przez nawiązywanie przerwanej ciągłości. Inaczej opuszczone przez nią miejsce natychmiast zajmuje kicz, brzydota lub wschodnia ikona.

Jak malować obrazy sakralne, charyzmatyczne i przeznaczone do kultu? Takie, przed którymi wierni będą się modlić? A do tego teologicznie spójne i wyrażające zachodnią tożsamość? – Są dwa imperatywy, które powinny tu działać. Pierwszy to: