Niby martwi taki stan młodzieży czy ludzkości w ogóle, ale dociera do mnie, że coraz częściej oglądam świat jakby przez szybę. „Niedobrze” – myślę sobie.

Zaniepokoiłam się. Czyżbym już na dobre zobojętniała na panoszącą się głupotę ludzką?