Krytyczny moment dla naszego bezpieczeństwaKrytyczny moment dla naszego bezpieczeństwa. Celem Rosji jest coś, co można by nazwać nowym porządkiem wiedeńskim

Rosja jest najrozleglejszym terytorialnie państwem na świecie i ziemi ma pod dostatkiem. Nie o terytorium toczy więc obecną wojnę, Ukraina nie może jej zatem zakończyć ustępstwami terytorialnymi. Polskie doświadczenie historyczne podpowiada nam, że zgoda na pierwszy rozbiór nie chroni przed drugim, a zgoda na drugi przed trzecim. Pierwszy Ukraina zaakceptowała de facto, choć nie de iure, po przegranej kampanii 2014 r. Na drugi nie chce się zgodzić i walczy, ale gdyby musiała go zaakceptować, nie uchroni się przed trzecim – co najwyżej odwlecze go w czasie.

Nowy porządek wiedeński

Cele Rosji są dwa – wewnętrzny i zewnętrzny. Wewnętrzny wynika z tego, że w 2019 r. Ukraińcy zmienili prezydenta i 77,4 proc. deputowanych do Rady Najwyższej za pomocą kartki wyborczej. Dla systemu politycznego Rosji była to sytuacja nie do zaakceptowania w propagandowo-mitycznej przestrzeni kulturowej „ruskiego miru”, niczym Konstytucja 3 maja Rzeczypospolitej dla ościennych monarchów absolutnych. Tym bardziej gdyby się okazało, że poziom życia tak rządzonych Ukraińców rośnie w widoczny w sposób.

Cele wojenne Rosji w zakresie jej polityki zagranicznej, które są rzeczywistym powodem wojny, zostały zaś sprecyzowane w memorandach z grudnia 2021 r. skierowanych do USA oraz NATO i były wielokrotnie podtrzymane przez Kreml w ostatnich czterech latach. Zawarte w nich żądania – gdyby zostały spełnione – wypychałyby Polskę z systemu zbiorowej obrony Zachodu przez faktyczne cofnięcie granic NATO do stanu z 1997 r. Innymi słowy, Rosja żądała porzucenia całej Europy Środkowej aż po duński Bornholm na pastwę szantażu militarnego, a gdy ten zawiedzie – agresji wojskowej. Celem Rosji jest bowiem coś, co można by nazwać nowym porządkiem wiedeńskim (na wzór tego ustanowionego na słynnym kongresie z 1815 r.) – koncert mocarstw europejskich bez USA i z Rosją dominującą w Europie Środkowej w roli mocarstwa hegemonicznego.

Realizacja tego scenariusza wymaga skłócenia Polski z Ukrainą, zniechęcenia Europy Zachodniej do kontynuowania wsparcia materiałowego dla Kijowa i choćby czasowego dealu z USA, polegającego na ofiarowaniu Waszyngtonowi miraży korzyści na kierunkach irańskim i chińskim (co Rosja obieca, ale czego nie dotrzyma). Wymaga także wypchnięcia USA z Europy, co jest wszak również programem unijnego establishmentu, śniącego o „UE jako mocarstwie globalnym”.