Po tym, jak przetoczyła się salwa śmiechu po akcji Krzysztofa Stanowskiego, której „ofiarami” razem ze Zbigniewem Stonogą padli wszyscy ci, którzy niczym szczury ruszyli za flecistą z Hameln, myślałem, że nic mnie nie zdziwi. Okazało się jednak, że najsmakowitsze, co było w tym wszystkim, przyszło niczym dobre wino z Kany Galilejskiej – na końcu. Mam na myśli wyjątkową w swej bezczelności próbę odwrócenia ogonem całej sprawy.

Zamiast skruchy czy drobnego nawet uderzenia się w piersi ze strony mediów antypis dostaliśmy smutne kawałki od tej resztki, która nie dała się nabrać Stonodze (być może przespała, może była na plaży i miała szczęście), i niektórych komentatorów, którzy wspólnie wymyślili sposób, żeby wyciągnąć do trzódki przedsiębiorcy pomocną dłoń. Wymyślili oni – mam na myśli Biankę Mikołajewską (nowa pracownica TVP) i dr. Marcina Kędzierskiego (główny Ekspert Centrum Analiz Klubu Jagiellońskiego) – że winnym całej sytuacji jest ten, który ujawnił, iż „król jest nagi”, czyli sam Stanowski. Dlaczego? Ponieważ uderzył w wiarygodność „wszystkich mediów”, czytaj: lewicowo-liberalnych, a w ogóle to miał złe intencje i może pokazał prawdę o tych mediach, ale zabrakło mu w tym wszystkim miłości i łagodności.