Ojkofobia promowana w ostatnich latach przez międzynarodowe elity, w szczególności te akademickie i polityczne, stanowi ideologię instytucji międzynarodowych, w tym Unii Europejskiej.

Wedle słownikowej wykładni ta postawa niechęci, odrzucenia bądź nienawiści w stosunku do rodzimej kultury, tradycji lub cywilizacji po 1989 r. była i wciąż pozostaje postawą popularyzowaną w Polsce wśród dorastającej młodzieży i dorosłych poprzez różnego rodzaju media, a także, i przede wszystkim, przez swego czasu najbardziej poczytny dziennik. Roger Scruton definiował ojkofobię jako zjawisko głębokiego kryzysu tożsamości, zarówno indywidualnej, jak i społecznej, typowe dla schyłkowej fazy rozwoju danej kultury, cechujące przede wszystkim środowiska lewicowe, (neo) liberalne, kosmopolityczne inihilistyczne, które usiłują tłumaczyć swoją postawę obroną przed wszelkimi przejawami ksenofobii.