Korona za wszelką cenę. Walka o polski tronKorona za wszelką cenę. Walka o polski tron po śmierci Kazimierza Wielkiego

5 listopada 1370 r., w następstwie obrażeń odniesionych podczas wypadku na polowaniu, zmarł Kazimierz Wielki, ostatni przedstawiciel dynastii Piastów na polskim tronie. Przez blisko cztery dekady umacniał pozycję Polski w Europie Środkowej. Pozostawił po sobie państwo większe, silniejsze, sprawniej zarządzane i bardziej liczące się na arenie międzynarodowej niż to, które objął w 1333 r.

Król nie doczekał się prawowitego męskiego potomka, który mógłby bezspornie przejąć koronę. Miał jednak córki oraz synów urodzonych poza związkami uznawanymi za prawowite. Wśród jego krewnych znajdowali się także Piastowie z innych linii dynastycznych. Śmierć monarchy otworzyła więc pole do działania nie tylko jego krewnym, lecz także możnym, duchowieństwu i obcym dworom.

Następca wybrany za życia króla

Najważniejszy kandydat do polskiej korony był znany już długo przed śmiercią Kazimierza Wielkiego. To Ludwik Andegaweński, król Węgier, syn Karola Roberta i Elżbiety Łokietkówny, siostry Kazimierza Wielkiego. Pokrewieństwo z polskim monarchą nie było jedyną podstawą jego roszczeń. Istotną rolę odgrywały również wcześniejsze ustalenia dynastyczne i polityczne, w tym układ wyszehradzki z 1339 r. Przyjęto wówczas, że w razie śmierci Kazimierza bez pozostawienia męskiego potomka prawa do polskiej korony miały przypaść Ludwikowi lub jego dynastii.