Ameryka Południowa była jednym z najważniejszych i najbardziej sprzyjających miejsc, do których uciekali niemieccy naziści po II wojnie światowej. Po 1945 r. byli funkcjonariusze III Rzeszy oraz zwolennicy Hitlera korzystali z luk w międzynarodowym systemie ścigania zbrodni wojennych, powojennego chaosu oraz istnienia zorganizowanych szlaków ucieczkowych (tzw. ratlines). Państwa takie jak Argentyna, Paragwaj, Brazylia, Chile czy Urugwaj oferowały możliwość osiedlenia się, ochronę przed ekstradycją, pracę oraz integrację społeczną. Region ten wyróżniał się nie tylko skalą migracji, lecz także jej charakterem: naziści nie ograniczali się do tymczasowego ukrycia, lecz budowali nowe kariery, zakładali przedsiębiorstwa i wchodzili w relacje z lokalnymi elitami. Przypadki osób, takich jak Adolf Eichmann czy Josef Mengele, utrwaliły wizerunek Ameryki Południowej jako symbolicznego azylu dla nazistów.

Szczególną rolę na powojennej mapie ucieczek odegrała Argentyna. To właśnie tam przez lata ukrywali się m.in. Josef Mengele, Adolf Eichmann, Erich Priebke. Współczesna Argentyna podejmuje refleksję nad odpowiedzialnością państw i instytucji za powojenną bezkarność zbrodniarzy wojennych. Działania tamtejszych władz, polegające na odtajnianiu dokumentów państwowych, w tym akt dotyczących operacji bankowych i przepływów finansowych, stanowią próbę zmierzenia się z tą trudną spuścizną. Ujawniane materiały pozwalają coraz lepiej zrozumieć mechanizmy, które umożliwiały transfer środków finansowych, tworzenie fałszywych tożsamości oraz trwałe osiedlanie się byłych funkcjonariuszy III Rzeszy w Ameryce Południowej.