To mogłaby być historia z głębokiej putinowskiej Rosji. Jedynowładca, który urządził polowanie na opozycję, wścieka się, że jedna z podległych mu urzędniczek wysokiego szczebla w służbach śmie się stawiać i powoływać na prawo, a do tego kompromitować ciało polityczne, które wódz sklecił z poddanych, mające ostatecznie rozprawić się z opozycją. Niestety nie jest to historia z Rosji, tylko z Polski i dotyczy premiera Donalda Tuska, który swoimi działaniami mógłby zawstydzić każdego „świeżego” wschodniego watażkę. Rację miał Jacek Żakowski, gdy (w kontekście zarządzania kryzysem powodziowym, ale jak widać, ta ocena może być uniwersalna) mówił o szefie rządu koalicji 13 grudnia, że sięga po metody putinowskie, których w demokracjach się nie stosuje i praktykuje autorytarny model zarządzania.

Zobaczyliśmy to w przypadku działań podjętych wobec szefowej Centralnego Biura Antykorupcyjnego Agnieszki Kwiatkowskiej- Gurdak. To urzędniczka z nowego nadania, więc ciężko jej było nawet przylepić łatkę „pisowca”, co jest metodą blokowania jakiejkolwiek dyskusji – bo przecież jeśli ktoś pracował i pełnił ważną funkcję za rządów PiS, to z automatu jest skreślony dla rewolucji. Tu było inaczej, mimo to Kwiatkowska- -Gurdak zgrzeszyła, a jej główną i w sumie jedyną winą było skompromitowanie komisji śledczej ds. Pegasusa poprzez wykazanie, że zgodnie z przepisami nie może udzielać części informacji, której żądają od niej politycy zasiadający w komisji. Co gorsze, jej stanowisko potwierdzili doradcy komisji, a to tylko potwierdza słuszność nagonki zorganizowanej przez władze, a zrealizowanej przez usłużne rządowe i prorządowe media. Skończyło się „przyjęciem rezygnacji”, co publicznie zameldował na platformie X sam premier, stawiając w ten sposób własną pieczątkę nad całą operacją.