Gdy słyszymy nazwisko Elizy Orzeszkowej, przed oczami stają nam szkolne lektury i mozolne analizy „Nad Niemnem”. Tyle o niej wiemy. A szkoda, że nie więcej. Bo zanim zdobyła uznanie i sławę jako jedna z najwybitniejszych powieściopisarek epoki pozytywizmu, niemal nagrodzonych Noblem, uchodziła za skandalistkę, która za nic miała ówczesne konwenanse.

„Bardzo wiele pisałam. W tym zawarło się dziewięć dziesiątych mego życia. Od wczesnej młodości miałam w sobie głosy wewnętrzne, nieustanne, nieprzeparte, które ku temu właśnie mnie wołały” – mówiła o sobie Eliza Orzeszkowa u schyłku życia. Przez ponad pół wieku spod jej pióra wychodziły powieści, nowele, rozprawy i setki listów kryjących uczucia oraz myśli, które za wszelką cenę próbowała wyrazić słowem drukowanym.