Dziękujemy, „Grosiku”. Tak zapracował na pomnik wdzięcznościDziękujemy, „Grosiku”. Kibice go kochają, biega szybciej niż wiatr, zapracował na pomnik wdzięczności futbolowej Polski

Dwa dni przed swoimi 36 urodzinami Kamil Grosicki zagrał pożegnalny mecz w reprezentacji Polski. Wyprowadził Biało-Czerwonych na mecz z Mołdawią jako kapitan. Tereny obecnego państwa mołdawskiego były niegdyś, równo przez 100 lat, lennem I Rzeczypospolitej, ale w ostatnim czasie, a konkretnie w eliminacjach Euro 2024, to oni bili nas, a nie my ich (w dwóch meczach zdobyliśmy tylko jeden punkt). Ale dziś będzie o „Grosiku”, a nie o prawnukach hospodarów – poddanych Rzeczyposplitej.

Kibice kochają Kamila Grosickiego, bo po swoim skrzydle biega szybciej niż wiatr i z obrońców robi właśnie, nomen omen, „wiatraki”. „Grosik” zapracował na pomnik wdzięczności futbolowej Polski. W ostatni piątek pobił rekord „długowieczności” gry dla narodowych barw Kuby Błaszczykowskiego: pierwszy raz zagrał dla Polski 17 lat i 124 dni przed swoim ostatnim meczem. Rekord Błaszczykowskiego był o 64 dni krótszy. Wcześniej rekordzistą pozostawał legendarny dla mojego pokolenia Włodzimierz Lubański (mieszka w Belgii): między jego pierwszym meczem a ostatnim w koszulce z orłem na piersi upłynęło 17 lat i 20 dni. W czołówce tej klasyfikacji są jeszcze Władysław Szczepaniak (grał w latach 1930–1947), Robert Lewandowski, Marek Saganowski, Łukasz Fabiański, Jacek Bąk, Jerzy Dudek i ikona Legii, zmarły niedawno Lucjan Brychczy.