Zbyt często jak na moją cierpliwość spotykam w publicystyce sformułowanie o dwóch plemionach zamieszkujących Polskę. Pozwolę sobie na polemikę. Otóż na moje oczy (w liczbie dwóch) nie ma tu dwóch plemion. Mieszkają tu Polacy, a między nimi zdarzają się renegaci, odszczepieńcy, agenci, kosmopolici, również, niestety, regularni zdrajcy. Osobisty przypadek sprawia, że mam rodzaj testu w tej materii. Polacy chętnie przywołują pieśń „Żeby Polska była Polską”, a zdrajcy od pół wieku wyrzucają ją ze sfery publicznej, łącznie z autorem! Stąd mój prywatny, nieobowiązujący pogląd, niepoparty kompetentnymi badaniami. Ale już statystyka na temat ojkofobii jest ważniejszym argumentem.

Natknąłem się na takie dane, że 17 proc. obecnych „formalnych” Polaków nie lubi swego kraju, lekceważy go i znieważa. Natomiast 83 proc. myśli o Polsce pozytywnie, w mniejszym lub większym stopniu kocha, lubi, szanuje… Nie jest tak źle, jak wynikałoby z niemieckich mediów po goebbelsowsku atakujących nasz kraj.