Gdy 28 marca Patryk Słowik ujawnił na Wirtualnej Polsce machloje władzy i podejrzane działania posła, a później ministra oraz prokurator Ewy Wrzosek, media w Polsce praktycznie nie podchwyciły tematu, a zagranicznej reakcji nie było żadnej. Nikt nie podważył prawdziwości doniesień portalu, po prostu przemilczano temat, co zachęciło władzę do ostrzejszych działań.

Następnego dnia rano zamiast uderzyć się w piersi i przeprosić za ujawnioną aferę premier Donald Tusk postanowił rzucić kamieniami i insynuacjami. „Tym, którzy bezinteresownie odważyli się kilka lat temu wystąpić przeciw kłamstwom i złodziejstwu władzy, należy się szacunek. Szczególnie od tych, którzy na współpracy z tą władzą nieźle zarabiali. Wiecie, o czym mówię”. Szef rządu staje w obronie skompromitowanej prokurator i pozwala sobie organizować nagonkę na dziennikarza. Dlaczego? Bo może, a konkretnie – na to mu pozwolono. Przecież gdy groził reporterom TVP, był rechot i przyzwolenie. Dziś idzie dalej i wysyła sygnał: w sprawie zamachu na media macie mi klaskać lub siedzieć cicho, a kto się nie podporządkuje, dostanie po głowie. Przekaz prosty, acz dobitny i obawiam się, że trafiający na podatny grunt, bo przecież jeśli spojrzymy na poglądy przeważającej większości mainstreamowych mediów, to do uwielbienia dojdzie po prostu dodatkowo strach i tyle.