Maroko jak Białoruś, czyli wojna hybrydowaMaroko jak Białoruś, czyli wojna hybrydowa

Oczywiście różne są intencje i zamiary tych, którzy w ten sposób destabilizowali najpierw Rzeczpospolitą Polską i republiki bałtyckie, a obecnie Królestwo Hiszpanii. Mińskowi (i jego akuszerowi: Moskwie) zależało na uderzeniu w nasz kraj, dzięki któremu Ukraina przetrwała pierwsze, najgorsze tygodnie i miesiące wojny w Europie Wschodniej. Oczywiście dostawały też państwa bardzo niewielkie – Bałtowie, którzy nie mają wielkiej siły w powstrzymywaniu planów Moskwy, ale są antyrosyjską ością w gardle. Teraz inny duży kraj UE (Hiszpania jest państwem nr w Unii, a Polska nr 5). Źle życzę najbardziej lewicowemu premierowi na Starym Kontynencie – Pedro Sánchezowi, ale nie o lidera PSOE – partii hiszpańskich socjalistów tu chodzi, a o jego ojczyznę. Zresztą on akurat z napływu muzułmańskich imigrantów jest najmniej niezadowolony: przecież jego towarzysze (i towarzyszki, zwłaszcza europosłanki) partyjni wprost mówią o przyznawaniu obywatelstwa hiszpańskiego imigrantom z Afryki jako sposobie na wygranie kolejnych wyborów.

Sánchez zdecydowanie sprzeciwiał się wykorzystaniu lotnisk wojskowych w Hiszpanii przez Amerykanów w wojnie z Islamską Republiką Iranu (oficjalna nazwa państwa Persów). Nic dziwnego zatem, że w tym konflikcie Waszyngton wspiera Rabat. Z kolei wyraźne opowiedzenie się Izraela za Marokiem wynika ze starej zasady: „wróg naszego wroga jest naszym przyjacielem”. Jeśli Madryt, jako jeden z pięciu krajów UE, uznał państwo palestyńskie, a na dodatek był jednym z pierwszych, którzy ogłosili bojkot festiwalu Eurowizji organizowanego przez Tel Awiw – to nie dziwmy się zbytnio, że Izrael wykorzystał okazję do wystawienia rachunku.

Owe 72 tysiące muzułmańskich najeźdźców w hiszpańskiej enklawie Ceuta w ostatnich dniach nie jest bynajmniej pierwszą taką narodowo-religijną inwazją na to terytorium. Przecież już pięć lat temu dosłownie w kilka godzin zameldowało się tam osiem tysięcy, głównie młodych, Marokańczyków. Teraz odbyło się to na dużo większą skalę – Rabat uznał, że mu wolno. Jednak już ponad pół wieku temu, w 1975 roku, Królestwo Maroka wyrzuciło obywateli Królestwa Hiszpanii z Sahary!

Skądinąd przez całe dekady Madryt, obojętnie kto tam rządził, wspierał dążenia separatystyczne na Saharze Zachodniej, a więc w istocie rzeczy działał na rzecz uszczuplenia marokańskiego terytorium.

Najważniejsze jednak z naszego punktu widzenia jest olbrzymie podobieństwo owej „wojny hybrydowej” na dwóch krańcach Europy. Przy udziale innych państw, zaangażowanych bezpośrednio i wspierających, ale stosujących podobną metodę destabilizacji państwa członkowskiego UE, będącego częścią świata Zachodu

.