Prezydent Ukrainy w ciągu zaledwie dwóch tygodni wyrósł na jednego z najbardziej szanowanych przywódców świata i bohatera walki o wolność. Grzegorz Górny omawia na łamach tygodnika „Sieci” przemianę, jaka dokonała się w postrzeganiu prezydenta Ukrainy, Wołodymyra Zełenskiego.

Publicysta przypomina, że kiedy…

Wołodymyr Zełenski został w 2019 r. wybrany na prezydenta Ukrainy, większość środowisk manifestujących swój patriotyzm, przywiązanie do tradycji narodowej i niechęć wobec Moskwy wpadła w rozpacz. Ich naturalnym kandydatem był Petro Poroszenko, który budował swą kampanię na trzech filarach: armia, język i religia, podkreślając konieczność wzmacniania tożsamości narodowej Ukraińców w trudnych czasach konfrontacji z Rosją. Okazało się jednak, że naród wolał kabareciarza, komika i tancerza bez żadnego doświadczenia politycznego […]. Górny podkreśla jednak: Dziś ci sami, którzy załamywali wtedy ręce nad nowo wybranym prezydentem, są pełni podziwu dla niego za bohaterską postawę w czasie rosyjskiej agresji. Także media na całym świecie piszą o niezwykłym fenomenie komika, który nagle przemienił się w męża stanu.

Górny opisuje drogę prezydenta Ukrainy do polityki, która rozpoczęła się dzięki jego roli w serialu „Sługa narodu”:

Film jest opowieścią o nauczycielu historii Wasylu Hołobrodce z Kijowa, który zostaje prezydentem Ukrainy. Człowiek znikąd, spoza jakichkolwiek układów politycznych, wytacza walkę chorobom drążącym państwo i obnaża hipokryzję elit władzy […]. W roku 2018 Zełenski ogłosił, że staje do wyborów prezydenckich. Jego kampania przypominała scenariusz komediowego serialu […]. Ukraińcy, którzy polubili uczciwego i bezkompromisowego nauczyciela historii, postanowili dać kredyt zaufania odtwórcy głównej roli i wybrali go w 2019 r. na prezydenta. Kilka miesięcy później partia Wołodymyra Zełenskiego - Sługa Narodu wygrała także wybory parlamentarne […].

Publicysta „Sieci” wskazuje, że…

Działalność Zełenskiego charakteryzowała się dużym chaosem, przejawiającym się m.in. w częstych zmianach decyzji oraz licznych roszadach personalnych. Z pewnością na sterowność obozu władzy nie wpływało dobrze to, iż partia Sługa Narodu nie była okrzepłą formacją polityczną, lecz skrzykniętym naprędce pospolitym ruszeniem, w którym znalazła się pstrokata zbieranina najróżniejszych osób. Zaznacza jednak, że prezydent Ukrainy miewał także sukcesy, takie jak… powołanie do życia Platformy Krymskiej, czyli nowego międzynarodowego formatu, którego głównym deklarowanym celem stała się deokupacja półwyspu poprzez wywieranie wpływu na Moskwę. Wiadomo, że na Kremlu taka presja nie zrobiła większego wrażenia, jednak dla Kijowa ważne było stworzenie licznej antykremlowskiej koalicji i przypomnienie światu o terytorialnych grabieżach Rosji […]. Z pewnością w portrecie psychologicznym ukraińskiego prezydenta, sporządzonym na użytek Kremla, nie znalazło się nic, co wskazywałoby na to, iż może on zostać bohaterem wojennym i mężem stanu.

W podsumowaniu Górny zauważa:

Naród ukraiński jest dziś zjednoczony jak nigdy dotąd. Na jego czele stoi zaś człowiek, który jeszcze dwa tygodnie temu uchodził za osobę niezdolną do obrony kraju przed Rosją, natomiast w dniach agresji zapisuje się w historii jako przywódca narodu i prawdziwy bohater. Przebojowości i charyzmy nigdy mu nie brakowało. Sytuacja sprawiła, iż dorósł do roli męża stanu. Człowiek dojrzewa bowiem najszybciej w momentach prawdziwej próby.

Więcej w nowym, specjalnym wydaniu tygodnika „Sieci”. Artykuły z bieżącego wydania dostępne online od 7 marca br. w ramach subskrypcji Sieci Przyjaciół. Zapraszamy też do oglądania audycji telewizji wPolsce.pl.