Funkcjonariusze nienawiści. "Pionki na szachownicy"Funkcjonariusze nienawiści. "Potrzebowali towarzysze konfliktu, by poprzestawiać pionki na szachownicy"

Znowu oberwałem cios w miękkie podbrzusze za niewinny żarcik. Ironizowałem, czyim dzieckiem jest manifestantka wrzeszcząca na ulicach. Rzuciłem coś w stylu 68 roku, kiedy o paryskich buntownikach mówiono, że są dziećmi Marksa i Coca-Coli. Zadziałało porzekadło: „Uderz w stół, nożyce się odezwą”.

Odezwało się stare pudło rezonansowe, zarzucając mi antysemityzm. Dowodem na to ma być piosenka z lat 60. „Do Anglii”. Musieli się tropiciele antysemitów nieźle natrudzić, żeby w mojej twórczości wyszperać zapomniany kawałek. Do głowy mi nie przyszło, kiedy to pisałem, że ktoś może w ten sposób sfałszować wymowę tekstu. Otóż utwór powstał w 67 roku, ponieważ w kabarecie Pod Egidą zaczął występować aktor Wojciech Siemion. Ze względu na „warunki”, jak mówią aktorzy, potrzebował repertuaru przystającego do osobowości. Dobrze się czuł w rolach rozgniewanego proleta. Mówił opowiadanie Himilsbacha o grabarzu, który został poetą, śpiewał piosenkę Kreczmara „Dokąd dążysz drogą do Łomży”, zabawny protest song Kofty „Ja wciąż nie mam samochodu!”, świetnie grał w skeczu terrorystę, który dokonuje „porwania” publiczności, analogicznie do porywanych samolotów. Nie wiem, czy żyje jeszcze ktoś pamiętający tamte kabaretowe wieczory, sprzed Marca ’68. To ważna cezura, ponieważ kłótnia sowietów z semitami w łonie władzy celowo popsuła międzyludzkie relacje. Potrzebowali towarzysze konfliktu, by poprzestawiać pionki na szachownicy, co w którymś z następnych sezonów przedstawialiśmy z Jonaszem jako „szachy personalne”, który to tekst napisał Daniel Passent.