Zmiana tonu premiera wobec prezydenta nie wróży nic dobregoJAROSZ: Zmiana tonu premiera wobec prezydenta nie wróży nic dobrego

Niestety, w realiach bezwzględnej walki o władzę tak gwałtowne przejście od wojennej retoryki do roli pojednawczego mędrca rzadko wynika z nagłego olśnienia moralnego. Zamiast ulgi, w sercu każdego dojrzałego obserwatora rodzi się uzasadniona obawa.

Mechanizm „złego bojara i dobrego cara”

Strategia, którą oglądamy, jest starym jak świat mechanizmem inżynierii politycznej. W tradycji politycznej Wschodu i klasycznych technikach socjotechnicznych nosi ona nazwę scenariusza „złego bojara i dobrego cara”.

Od czarnej roboty są wyznaczeni zaufani zawiadowcy partyjni, agresywni ministrowie i prorządowi publicyści. To oni bez ogródek atakują Pałac Prezydencki, wyzywają głowę państwa od najgorszych, kwestionują status legalnie wybranych sędziów i bez pardonu dążą do siłowej sanacji kolejnych bastionów.

Na ich tle pojawia się szef rządu – uśmiechnięty, wyciągający dłoń na zgodę. Proponuje opłatek, ciepły chleb z sopockiej piekarni i „szczerą rozmowę jak Polak z Polakiem”.

Taki podział ról tworzy wygodny parawan. Gdy partyjny aparat i prokuratura przygotowują grunt pod siłowe przejmowanie niezależnych organów – gdy w kolejce po uciszonym Trybunale Konstytucyjnym ustawiane są Sąd Najwyższy oraz Narodowy Bank Polski – premier staje przed kamerami i tworzy iluzję dialogu. Publiczność ma patrzeć na obrazek pojednania w Sopocie, podczas gdy w zaciszu gabinetów trwa ucinanie kolejnych bezpieczników ustrojowych Rzeczypospolitej.

Puste słowa bez ani jednego gestu cofnięcia się

Żeby choć w minimalnym stopniu uwierzyć w autentyczność tej nagłej troski o pokój społeczny, za słowami musiałyby pójść konkretne, mierzalne decyzje. Miłość bliźniego i wola porozumienia w polityce nie mierzy się głębokością ukłonu przed kamerą TVN, ale gotowością do ustępstw i szacunkiem dla prawa.

Czy Donald Tusk wycofał chociaż jedno bezprawne zarządzenie wobec TK? Czy zaprzestał nagonki na wolne media? Nic z tych rzeczy. Nie padł ani jeden gest, który świadczyłby o gotowości do rezygnacji z politycznego walca. Wola porozumienia okazuje się zatem wyłącznie czystym, wyreżyserowanym na potrzeby wizerunkowe pustosłowiem –  owiniętym w papier od świątecznego prezentu.

Uspokoić czujność, przyspieszyć zagarnianie władzy

Ten pojednawczy spektakl ma spełnić jedno kluczowe zadanie: uśpić czujność opinii publicznej i przerzucić odpowiedzialność za ewentualny spór na drugą stronę. Jeśli prezydent Karol Nawrocki nie da się uwieść tej taniej socjotechnice i odmówi udziału w spotkaniu w Sopocie, natychmiast zostanie ogłoszony „hamulcowym zgody”, który wyciągniętą dłoń odepchnął z politycznym zacietrzewieniem.

Polacy widzieli już zbyt wiele wolt Donalda Tuska, by po raz kolejny nabrać się na ten sam chwyt. Szybkie pojednania przed kamerami, za którymi idzie twarda dokręcanie śruby w państwie, to nie dążenie do pokoju – to taktyczne przegrupowanie sił przed kolejną falą uderzeniową. A szkoda, naprawdę szkoda, bo Polska jak nigdy dotąd potrzebuje autentycznego szacunku dla prawa i suwerennych wyborów obywateli, a nie lukrowanego teatru na potrzeby telewizyjnego serwisu.

Olgierd Jarosz