Powrót prezydenta w roli recenzentaPowrót prezydenta w roli recenzenta

Wraz z coraz ostrzejszym sporem politycznym w Polsce, jako recenzent polityki prezydenta Karola Nawrockiego pojawia się w mediach lewicowo-liberalnych były prezydent Aleksander Kwaśniewski.  Aleksander  Kwaśniewski, uważa, że ocena prezydenta Karola Nawrockiego zagrożenia ze strony Rosji jest błędna.  Chodzi o świadome eskalowanie narracji, wzmacnianie napięcia w związku z Rosją przez Obóz Prezydencki. Tymczasem nie jest to, jak sądzę, eskalowanie narracji, tylko realistyczna ocena sytuacji geopolitycznej. Kto jak kto, ale prezydent Nawrocki, historyk, jest świadom zagrożenia, będąc sam ścigany przez Federację Rosyjską.  Jak zatem nazwać to, co robi Donald Tusk uprawiając rzeczywistą dystrybucję strachu. Kwaśniewski jest wyrozumiały wobec Tuska i trudno się dziwić: Neoliberałowie z komunistami to bracia syjamscy. To, co ich łączy to absolutny woluntaryzm i pogarda dla prawa. Prawda traktowana jest użytkowo.  Zauważyłem od pewnego czasu, że co chwila wyskakują artykuły-komentarze w mediach lewicowo liberalnych, do sondaży, kto był najlepszym prezydentem w historii Polski po 1989 roku? Oczywiście Aleksander Kwaśniewski. Jaka była najlepsza prezydentowa? Wiadomo Jolanta Kwaśniewska, ucząca „niewyrobione na paryskich salonach” polskie kobiety jak prawidłowo jeść ptysia czy bezę. Ta „arystokratyczność”, spowodowała, że pozując na arystokratów Kwaśniewscy odcięli się od egalitarnego wyborcy lewicy socjalnej.  Ale tak naprawdę ten sojusz lewicy z kapitałem to była tzw. ściema.  Aleksandrowi Kwaśniewskiemu łatwo jest pouczać, bo był prezydentem w czasie niezwykle łagodnym, można by rzec, że w czasie, kiedy „historia na dwie dekady udała się na wakacje”. Nie lubię moralistyki, ale trudno nie przypomnieć tej historii. Jolanta Kwaśniewska zapytana o Karola Nawrockiego przed prezydenckimi wyborami 2025 roku,  stwierdziła „że nikt nie chciałby mieć takiego sąsiada”. Można zapytać przewrotnie jak prezydent Kwaśniewski chwiał się nad grobami polskich ofiar w Charkowie dotknięty „filipińską chorobą”, to był wzorem dobrego sąsiada czy złego?  Kwaśniewscy pozostają twarzami nowej liberalnej „arystokracji”, która chciałaby dzierżyć trwale władzę polityczną, bo ekonomiczną posiada, w wyniku sprywatyzowania tego, co ostało się po polskim socjalizmie. Pokrętna narracja i dostosowanie się do okoliczności, to cecha byłych działaczy młodzieżówek komunistycznych, którzy wychowali swoich następców karierowiczów i oportunistów. Niedościgłym wzorem jest oczywiście Marszałek Sejmu Czarzasty. Wracając do prezydenta Kwaśniewskiego. Przywołuję wywiad przeprowadzony z Kwaśniewskim w 2011 roku pod tytułem „Nie stać nas na rusofobię” w „Nowej Europie Wschodniej”. Jest w niej analiza relacji i stosunków polsko-rosyjskich i polsko-ukraińskich około roku 2011. Trzeba uczciwie przyznać, że kierunek polityki Kwaśniewskiego w tamtym czasie był raczej pro-ukraiński. Przywołuje tę rozmowę, bo dotyczyła ona Tragedii Smoleńskiej. Był to wątek, co prawda poboczny, który w całej długiej rozmowie pojawia się dwukrotnie. Nota bene  niezbyt obszerny, co zrozumiałe. Żadnego zamachu nie było. Aleksander Kwaśniewski w pewnym momencie mówi:

„Putin należy zatem do polityków, z którymi należy się liczyć i utrzymywać kontakty. Dlatego błędem Donalda Tuska było to, że kiedy Putin ogłosił się szefem komisji w sprawie Smoleńska, on nie uczynił natychmiast tego samego jako szef rządu Rzeczypospolitej. Zapewne nie pomogłoby to w wyjaśnieniu przyczyn katastrofy, ale służyłoby nawiązaniu rozmaitych kontaktów. Te mogłyby być użyteczne w innych sprawach a nadto ułatwiałyby polskiemu premierowi zrozumienie co gra w rosyjskiej duszy”. 

Przy zakończeniu rozmowy wątek Tragedii Smoleńskiej powrócił. Co mówi Aleksander Kwaśniewski?    

„Ale też Polska nie może mieć w świecie opinii rusofoba. Bo nie da się od Rosji odizolować: z Rosją chcą się układać Niemcy, Francuzi.  Polacy też muszą to robić, zwłaszcza, że Rosjanie mają świetną dyplomację. Prowadzą 28 polityk w Unii Europejskiej - 27 polityk bilateralnych i jedną z Brukselą.  i nawoływanie, żeby Rosja się przyznała do zamachu i sztucznej mgły, powinno jak najszybciej ucichnąć. Bo żadnego zamachu nie było”.

Wyjaśnienie powyższego wątku nie jest możliwe, ale żadnego zamachu nie było. Na szczytach władzy reguły logiki ulegają zawieszeniu.