O tym, jak Europejczykom ukradziono EuropęLegutko przeciw euroignorancji. O tym, jak Europejczykom ukradziono Europę

To nie jest już Unia Europejska, do której wchodziliśmy 22 lata temu. To nie jest już związek państw, organizacja międzynarodowa czy federalne para-państwo. To zaczyna być scentralizowana struktura, w której parlamenty narodowe tracą swoje kompetencje na rzecz oligarchicznych i nietransparentnych struktur europejskich. A wola obywateli coraz częściej przegrywa z decyzjami eurokratów i powiązanych z nimi lobbystów. Jesteśmy gotowani jak żaba. Jedni jeszcze się cieszą, bo woda jest ciepła, inni już krzyczą – jak np. rolnicy – bo zaczęła boleśnie ich parzyć.

O tym jest książka Piotra Legutki „Kto nam ukradł Europę. Mocne Polaków rozmowy o Unii". To dziesięć rozmów o kondycji Unii, pozycji w niej Polski i prognozach na przyszłość. Znani rozmówcy, w większości w nastroju dość przygnębiającym. Co ważne, rozmowy przeprowadzone przez Legutkę to prawdziwa kopalnia wiedzy. Nie jest to zbiór anegdot, ale imponujący korpus faktów i ważnych informacji.

Na otwarcie rozmowa z prof. Andrzejem Nowakiem na temat dziejów Europy jako pojęcia i historii pomysłów na jej integrację. Dalej prof. Przemysław Żurawski vel Grajewski, który przewiduje, że Unia ma małe szanse na dalsze trwanie. A to z powodu egoizmu i arogancji dwóch największych podmiotów – przede wszystkim Niemiec, a w mniejszym stopni i Francji. Profesor zauważa, że tego typu ciała jak unie różnych podmiotów państwowych rozpadają się z powodu nadmiernej centralizacji, która daje przywileje największym, a marginalizuje słabszych. A to właśnie stała tendencja tzw. integracji europejskiej.

Następny jest człowiek, który zjadł zęby na sprawach unijnych, czyli Jacek Saryusz-Wolski. Mówi on tam rzecz poruszającą, czyli to, że Robert Schuman zostałby wygwizdany, wytupany i wyrzucony z Parlamentu Europejskiego, gdyby dzisiaj tam głosił swoje poglądy. Tak dalece odbiegła od korzeni – a właściwie została ukradziona – idea integracji europejskiej. Saryusz-Wolski wskazuje, że w przypadku UE nie można mówić o jej federalizacji. Zauważa, że federacjami są USA, Szwajcaria, RFN, gdzie każdy z członów ma równe prawa i gwarancje chroniące wewnętrzną autonomię. W dzisiejszej UE tego nie ma. Przypomina ona bowiem II Rzeszę z lat 1871-1918, gdzie dominowało Królestwo Pruskie, a mniejsze monarchie niemieckie były mu podporządkowane. Według Saryusz-Wolskiego to nie jest przypadkowe przeniesienie wzoru integracji (jeśli to słowo tutaj w ogóle pasuje).

Podobny obraz rzeczy ma zresztą prof. Marek Cichocki. Mówi on to samo, podając dowody na to, jak dzisiejsi ideolodzy liberalizmu są zapatrzeni w przykład państwa pruskiego. Dla nich demokracja stała się rzeczą niebezpieczną. Ich ideałem jest państwo rządzone przez „oświecone" elity, które będą decydowały o tym, co dobre, a co złe jest dla ludu. Cichocki jest pesymistą. Uważa, że my Polacy, jako wspólnota polityczna, jesteśmy nieodporni i sami – swym własnym nihilizmem - degradujemy własny potencjał.

Sięga ona korzeniami XVIII wieku i odżywa również dzisiaj, zresztą nie tylko po stronie, na którą wskazałeś, ale także wśród obecnej libertariańskiej prawicy. Chodzi generalnie o takie przekonanie, że Polska jako silne państwo, jako wspólnota narodowa nie jest w istocie nic warta, nigdy niczego sensownego nie dokonała, jest to w ogóle zawracanie głowy. Tylko znój, zgryzota, niepotrzebne cierpienie, a na końcu blamaż. Dajmy więc sobie z tym spokój. Dla jednych oznacza to, że powinniśmy się roztopić w Europie, stać się Europejczykami. Dla innych, że trzeba się zająć swoimi prywatnymi sprawami – rodziną, biznesem, domem. I to są dwie odmiany tego, co wydaje się współczesnym wcieleniem tradycji polskiego nihilizmu, dla której to, co polskie, jest nic niewarte, i wszystko, co polskie, trzeba kontrfaktycznie zanegować. Nie, bo nie

 – mówi Cichocki.

Skoro doszliśmy do cytatów to warto przytoczyć słowa kolejnego rozmówcy – prof. Ryszarda Legutki. Analizuje on tzw. eurospeak, czyli nowomowę eurokratycznej oligarchii:

„...to jest kod rozpoznawczy całej grupy. Spełnia on kilka funkcji. Polityka europejska ma niezmiernie wysoki stopień rytualizacji. Teatru jest znacznie więcej niż w politykach krajowych. Skoro unijczycy uważają, że budują Europę przyszłości, a wszędzie czają się jej wrogowie, to potrzebują nieustannego umacniania się w swojej przynależności grupowej. Trochę jak w Amwayu czy rozmaitych korporacjach, gdzie organizuje się lojalnościowo-tożsamościowe imprezy, a ten sam prosty i nieustannie powtarzany język wprawia członków w stan swoistej hipnozy. Ale to nie wszystko. Podobnie jak w komunizmie im bardziej intensywnie i głośno ktoś powtarza te same kalki słowne, tym bardziej wiarygodnym towarzyszem się staje. Nikomu nieznany socjalista z Malty czy zielony z Cypru może nagle zaistnieć w unijnym środowisku i zdobyć jakąś wysoką funkcję, której by nigdy nie zdobył, gdyby wcześniej nie odtańczył i nie odśpiewał wystarczającej liczby unijnych zaklęć.

A także cytat bardziej zabawny, ukazujący groteskowość europoprawność. Z Saryusz-Wolskiego, który opowiedział o tym, jak eurokraci ocenzurowali obraz Franciszka Starowieyskiego, nie dość poprawny pod względem zgodności z unijną ortodoksją.

I nie jest naszą winą to, że potem Unia została ukradziona, uprowadzona, zmieniona. Napisałem zresztą esej do „Wszystko co najważniejsze" pod tytułem „Uprowadzenie Europy" z ilustracją Franciszka Starowieyskiego, reprodukcją obrazu, który notabene zawisł w polskim przedstawicielstwie w Brukseli. I był z tym spory skandal, bo na prośbę komisarza Andriessena, której to prośbie uległ minister Geremek, ten obraz został – można to nazwać – okaleczony. U jego dołu znajdował się bowiem tekst – to była licentia poetica wielkiego artysty – Polonia divina rapta per Europa profana, czyli „boska Polska porwana przez pogańską Europę". I to właśnie zostało ze względu na poprawność polityczną zatarte. Teraz ten obraz prawdopodobnie leży zwinięty gdzieś w magazynach MSZ, ale przesłanie wielkiego artysty w jakimś sensie przepowiadało to, co się może wydarzyć w relacjach między Polską a skręcającymi w złą stronę najpierw wspólnotami, a potem Unią Europejską.

Na tym zakończmy spoilerowanie tej bardzo dobrej książki. Resztę Państwo sami doczytacie, gdyż warto. Bo są tam także arcyciekawe rozmowy z Tomaszem Wróblewskim, Sławomirem Dębskim, Janem Rokitą, Rafałem Ziemkiewiczem i ks. Robertem Skrzypczakiem.