„Katalończyk”, celebryta, nudziarz...„Katalończyk”, celebryta, nudziarz...

W ostatnich dniach pan Kuba Wojewódzki przyznał publicznie, że czuje się Katalończykiem. Biedna Katalonia! Jestem głęboko przekonany, że ów region z ambicjami bycia niepodległym państwem będzie się przede wszystkim kojarzył z bazyliką Sagrada Família, kamienicą Casa Batlló, parkiem Güell czy budynkiem Casa Milà i ich wszystkich autorem, prawdziwym Katalończykiem Antonim Gaudím (nie: Antonio, bo to tak mówią Hiszpanie).

Panicz Kuba, niewiele młodszy ode mnie, ale wciąż w krótkich spodenkach, lubi szokować, choć w ostatnich latach reakcją na jego happeningi jest już tylko ziewanie. Skądinąd bycie Katalończykiem (według jego widzimisię) nie wyklucza bycia kretynem, a więc przynależności do wspólnoty ponadnarodowej, zresztą bardzo licznej. Autolans starszego pana, który dalej czuje się, jakby był dopiero co nastolatkiem, jest żałosny, jednak, jak mówi stare, ale jare polskie przysłowie: „Tak krawiec kraje, jak mu materii staje”. Nawet do poziomu choćby drużyny rezerwowej FC Barcelona Kubusiowi daleko. Jeszcze niedawno był dziecinny, a teraz już jest zdziecinniały.

Historia tego gościa może być skromnym aneksem do książki o rodzimych zidiociałych celebrytach, którzy są tak przewidywalni w swoich sympatiach i antypatiach politycznych – bo przecież na poglądy ich nie stać – że oglądając ich kolejne hejterskie wyskoki, trzeba się pilnować, aby zasłaniać usta przy ziewaniu. Nuda, panie, nuda – powiedziałby stary lwowiak, gdyby widział to, co my zmuszeni (?) jesteśmy oglądać.

Ilekroć czytam – bo przecież szkoda czasu na oglądanie „na żywo” – o występach czy występkach rodzimych prorządowych celebrytów, od razu przypomina mi się recenzja, którą Tadeusz Boy-Żeleński skwitował „Gałązkę rozmarynu” Zygmunta Nowakowskiego: „Nic w życiu nie było mi oszczędzone”. Cóż, nic dodać, nic ująć...