Wałęsa wyzywał w sądzie? Cenckiewicz ujawnia szczegóły wyrokuWałęsa wyzywał w sądzie? Cenckiewicz ujawnia szczegóły wyroku

Prof. Sławomir Cenckiewicz po raz kolejny wygrał proces z Lechem Wałęsą, tym razem dotyczący publikacji „Wałęsa. Człowiek z teczki”.

O szczegółach sprawy były szef BBN opowiedział we wpisie zamieszczonym w serwisie X.

Skoro mój wygrany z Lechem Wałęsą wyrok pojawił się wczoraj na sądowym portalu, więc wracam do sprawy. Głównie po to, by poinformować Was, że to nie był proces o agenturalną przeszłość Wałęsy - w tej sprawie wygrałem z nim jeden proces (nie wykonał go ani w jednym calu - przeprosiny, zapłata itd.), krótko mówiąc Wałęsa już przed sądami nie walczy o to, że nie był agentem. Wygrany wczoraj proces był i absurdalny, i groźny jednocześnie. Dlatego, że dotyczył faktycznie prawa historyka do cytowania dokumentów i ustaleń innych badaczy (ich książek)

– napisał.

Konkretnie, ale w skrócie: Wałęsie nie spodobało się cytowanie przeze mnie fragmentów m. in. tych książek i tych autorów:

1. „Niepewny swojej przyszłości Wałęsa stał się niesfornym nastolatkiem. Jeden z miejscowych chłopów pamięta braci Wałęsów chodzących na odpusty, z najmłodszym Lechem jako szefem grupy. – Po drodze odrywali z płotów sztachety, by użyć ich potem w bójce. Dlatego nazywaliśmy go sztacheciarzem (...)” (Roger Boyes, Nagi prezydent. Życie polityczne Lecha Wałęsy, Londyn 1995, s. 435);

2. „'Drużyna' Wałęsów budziła realny postrach w całej okolicy. Mogło się ich zebrać razem nawet kilkunastu. I właśnie w tak dużej grupie stanowili największe zagrożenie dla mieszkańców okolicznych wiosek. W pojedynkę mieli się okazywać tchórzami i właśnie wówczas wyrównywano z nimi rachunki. Według osób zamieszkujących pobliskie Lenie Wielkie, najodważniejszym, zarazem najbardziej lubianym z młodych Wałęsów, był zarazem najmłodszy syn Stanisława – Wojciech. Lech pełnił raczej rolę »kierowniczą«. Z racji tego, że atakował nożem zyskał sobie pseudonim »nożownik«, bądź »scyzoryk«, w zależności od tego, kogo pytamy. Mieszkanka Popowa wyjaśnia, że najgorszą renomę w okolicy dzierżył kolejny przyrodni brat Lecha, Zygmunt. Dodaje, że zanim nie przeprowadził się do Lipna w czasach »Solidarności«, »to żyć nie szło«. To z nim, za młodu, Lech najchętniej przebywał. Na zabawach zawsze pojawiali się razem. Zygmunt zapisał się w pamięci lokalnych mieszkańców jako ten, który z premedytacją dźgnął nożem jednego z nich. Inny popowianin raz jeszcze podejmuje wątek »sztacheciarza« i potwierdza, że zawsze, gdy Wałęsowie szli na okoliczną zabawę, ludzie z przerażeniem pilnowali swoich płotów. Po kilku bójkach w pechowym płocie pozostawała może jedna sztacheta. »Jak się bili to się bili na całego« – snuje wątek tubylec. Rozbijali głowy, wybijali zęby. Ale jak kogoś znali, zwłaszcza z mieszkańców Popowa, i ten ktoś przyszedł z prośbą, aby się za nim wstawili, to zwykle nie odmawiali. »Za swoim to byli – przyznaje nasz rozmówca – Jak kogoś znali, się kolegowali z nim, to na przykład, jak miał kłopoty jakieś i widzieli, ktoś dokucza, to się wstawili, mordę skuli« (Paweł Zyzak, Lech Wałęsa. Idea i historia. Biografia polityczna legendarnego przywódcy „Solidarności” do 1988 roku, Kraków 2009, s. 438)

– wymieniał.

Inaczej mówiąc: Wałęsa przez lata (31 lat w przypadku Boyesa) tolerował/akceptował podobne opowieści o sobie, ale kiedy ja je zacytowałem (sam zresztą wprowadziłem w tej sprawie nowe ustalenia m. in. po odnalezieniu dokumentów milicyjnych z Lipna dotyczących Wałęsów w latach 60.), to wytoczył mi proces. I nie mógł przeboleć tego znaleziska: „Wymieniony, jak i jego bracia nie cieszą się dobrą opinią wśród miejscowej ludności z uwagi na chuligański tryb życia, skłonności do kradzieży i wywoływania bójek przy użyciu noża” (raport MO z 15 XI 1966 r. cytowany w książce "Wałęsa. Człowiek z teczki") Niby drobna, mała sprawa, a stała się groźną próbą zakneblowania ust historykom (mnie przede wszystkim), bo Wałęsa - używając sądu - chciał nadać sobie prawo do ustalania, co wolno, a czego nie wolno o nim pisać

– wskazał.

Ważny wyrok 

Prof. Cenckiewicz wskazał, że wyrok sadu apelacyjnego poszedł daleko. 

Ale wyrok sądu apelacyjnego poszedł dalej, bo sąd niezwykle rzetelnie potraktował sprawę, świetnie opanował materiał z pierwszej instancji, sam dokonał dodatkowych ustaleń, i ogłosił wyrok uniwersalny w swej wymowie dla wolności badań naukowych... Ale o tym kiedy indziej, przy okazji omawiania wyroku. Wspomnę Wam tylko na koniec, że znów - i to na etapie apelacji - usłyszałem publicznie formułowane na sądowej sali wyzwiska, żem "skur..." (nagrało się rzecz jasna). Podobnie jak kiedyś, że "wisiał" będę. O tym też wkrótce... Wszystkim życzę takiego sądu i tak rzetelnego podejścia do sprawy (mimo nie ukarania Wałęsy za tego tego "skur"...., a nawet samowolnego opuszczenia rozprawy)

- wyjaśnił. 

 Raz jeszcze dzięki za wsparcie dla ludzi którzy mnie wspierają i nie uważają tej walki - jak ktoś mi kiedyś powiedział - za jedynie moją "prywatną sprawę" :) A to wyrok, jak widzicie nawet koszty Pan Powód ma zasądzone, ale ja dobrze wiem, jak on traktuje wyroki... bo już wygrałem z nim

– podsumował.

 

as/źr. wPolityce.pl za X