The day after...The day after...

Dla wszystkich uważnie śledzących polską scenę polityczną było bowiem jasne, że takie cięcie będzie miało miejsce. Polityczna logika bowiem była tu prosta: lepiej doprowadzić do rozwodu, nawet bardzo ostrego, pięć kwartałów przed wyborami niż pięć miesięcy przed nimi. To kwestia minimalizowania strat. To.kwestia prostego rachunku strat i zysków. Zero zdziwienia zatem. 

 

Oczywiście boli. Trudno, żeby było inaczej. Boleć musi. Jednak jeśli TVP w likwidacji zaprasza do komentowania rozłamu w PiS polityków koalicji 13 grudnia, obu skądinąd z dość specyficznymi zaszłościami: pana senatora Kwiatkowskiego i pana posła Gomolę i stawia przed nimi miskę pełną popkornu z sugestią, że niby teraz ci z koalicji rządowej już nic nie muszą robić tylko oglądać bratobójcze walki na prawicy i żreć, co im na Woronicza podetknieto — to ja się nawet cieszę!

 

Cieszę się, bo wiem, że ci Państwo ze swoją pychą kroczącą przed upadkiem i tanim "Schadenfreude", mającym zasłonić największą katastrofę w służbie zdrowia w historii post-PRL-owskiej tak naprawdę, wbrew swoim intencjom i uzasadnionym strachom, torują drogę władzy prawicy. Nawet prawicy podzielonej. AKAPIT. Jasne, że Mr d'Hondt jest nieubłagany i że premiuje największe ugrupowania, te liczące powyżej czy 30, a najlepiej 40 procent. To jasne.

 

Jednocześnie jasne jest też, że koalicja 13 grudnia poszła w wyborach Anno Domini 2027 w trzech blokach — i je politycznie wygrała. Politycznie, bo utworzyła rząd, choć arytmetycznie wygrało je Prawo i Sprawiedliwość. Czy zatem prawica podzielona na 4 formacje jest skazana na porażkę? Nie, absolutnie nie. Czy zwiększyła swoje szanse na wygraną w ostatni weekend? Wielu mówi, że wręcz przeciwnie, ale to trochę wróżenie z fusów,"gdybologia", bo tak naprawdę dopiero w październiku/listopadzie 2027 (jeszcze nie wiadomo, kiedy będą u nas wybory, choć u sąsiadów przez morze — Skandynawów daty parlamentarnej elekcji są znane... parę lat z góry !) będziemy mogli ocenić, jakie są realne konsekwencje tego największego rozłamu na polskiej prawicy w dziejach III i IV RP.

 

Nie będę w tym miejscu ani hipokrytą, ani nie będę naiwny — także dlatego, że czytają nas ludzie doprawdy znający się na polityce — zatem nie będę apelował o powstrzymanie wzajemnych ataków. Niestety, brzmi to szlachetnie, ale jest mało realne. Na pewno jednak nie wolno przekreślać szans na współprace ani teraz — w obecnej kadencji, w tym parlamencie, ani zwłaszcza w przyszłej kadencji — w rządzie Rzeczypospolitej.