„Reseciarz” do prezydenta o obowiązkach polskich, nie rosyjskichNajwiększy „reseciarz” z lat 2008-2014 i później do prezydenta Nawrockiego o obowiązkach polskich, a nie rosyjskich

Od jakiegoś czasu jest zupełnie jasne, że cowtorkowe pogadanki premiera Tuska przed posiedzeniem Rady Ministrów, skwapliwie transmitowane przez zaprzyjaźnione z nim media, mają przede wszystkim na celu odwracanie uwagi od coraz poważniejszych problemów, z którymi kompletnie nie radzi sobie jego rząd. W tej sytuacji najsensowniej byłoby zawartością tych pogadanek się nie interesować, ich nie omawiać, nie komentować, bo premierowi Tuskowi tylko o to chodzi, żeby wokół nich, budować emocje społeczne, najczęściej niestety negatywne. Ale to, co zrobił wczoraj przed posiedzeniem RM premier Tusk, przekracza wszelką miarę, bezczelności, cynizmu, hipokryzji, bo ośmielił się on zwrócić do prezydenta Karola Nawrockiego zmodyfikowanym cytatem z Romana Dmowskiego, że „ma on obowiązki polskie, a nie rosyjskie”. Największy „reseciarz” z lat 2008-2014, kiedy był polskim premierem, co kontynuował także twórczo w latach 2014-2019, kiedy był szefem Rady Europejskiej, ośmiela zwracać się w ten sposób do człowieka, który jest ścigany rosyjskim listem gończym za rozbieranie pomników „wdzięczności” na całym terytorium Rzeczpospolitej.

Przypomnijmy, że polityka resetu z Rosją prowadzona przez Tuska w latach 2008-2014, nie była polityką wymuszoną przez Zachód (USA, Niemcy), jak się powszechnie sądzi, ale była jak najbardziej jego autorskim posunięciem. Zaczęła się bowiem w czasie, kiedy Stanami Zjednoczonymi rządził jeszcze George W. Bush (który przecież nie był zwolennikiem resetu z Rosją i go nie prowadził, dopiero zrobił to jego następca Barak Obama), co więcej, ta polityka resetu była tak głęboka w każdej dziedzinie, że nawet Rosja była zaskoczona niektórymi propozycjami płynącymi z Polski. Koronnym dowodem, że tak właśnie było, był kryzys gazowy 2009 roku i procedowanie umowy gazowej z Rosją, aż do ingerencji w nią Komisji Europejskiej w lutym 2010 roku, która uznała, że wiązanie się z Rosją kontraktem, aż na 27 lat jest nie do przyjęcia z punktu widzenia prawa europejskiego. Tusk mówił podczas swojego exposé w Sejmie: „chcemy dialogu z Rosją taką, jaką ona jest”, a jego ministrowie gotowi byli na daleko idące ustępstwa wobec Rosji, których głębokością, nawet strona rosyjska, była bardzo zaskoczona. Tak było w przypadku podpisania umowy o współpracy pomiędzy rosyjską FSB i Służbą Kontrwywiadu Wojskowego w 2011 roku, czy zgodą strony polskiej, aby wobec rosyjskiej zbrodni w Katyniu na polskich oficerach nie stosować terminu ludobójstwo, a tylko sformułowanie „zbrodnia wojenna” (większość PO-PSL w Sejmie przyjęła nawet we wrześniu 2009 roku uchwałę zawierającą, właśnie takie znacznie „lżejsze” sformułowanie).

Przypomnijmy także, że dokumentem pokazującym jak daleko gotowi w ustępstwach wobec Rosji, byli w stanie pójść wysocy urzędnicy rządu Tuska jest raport pokontrolny NIK, dotyczący relacji energetycznych z Rosją. Raport NIK za okres 2006–2011, przygotowany za prezesury Krzysztofa Kwiatkowskiego, wywodzącego się przecież z Platformy, tak był krytyczny wobec ówczesnych rządzących, że przez kilka następnych lat był materiałem niejawnym. Przypomnijmy, że raport ten udało się odtajnić dopiero w 2018 roku i wtedy okazało się, jak szkodliwe były dla naszego kraju decyzje rządu Tuska, podejmowane w szeroko rozumianych sprawach energetycznych w relacjach Polska – Rosja.

Między innymi ówczesny polski rząd podczas negocjacji w latach 2008–2010, zrobił rosyjskiemu Gazpromowi swoisty „prezent” w wysokości 1 mld zł, rezygnując z zaległych opłat za tranzyt gazociągiem Jamalskim rosyjskiego gazu do krajów Europy Zachodniej. Ponadto zgodził się na utratę zysków z tranzytu rosyjskiego gazu przez Polskę (dokładnie ograniczając je tylko do 21 mln zł rocznie), tym samym podarował Gazpromowi kolejne 1,5 mld zł, oddał także bez walki władzę w EuRoPol Gazie – spółce zarządzającej gazociągiem jamalskim, utrwalił zależność od Rosji wieloletnim kontraktem gazowym ostatecznie do roku 2022 (a więc na 12 lat, a nie na 27, jak wcześniej proponowano). Ponadto wstrzymał także działania na rzecz dywersyfikacji dostaw gazu do Polski (opóźniono budowę gazoportu w Świnoujściu, rozpoczęła się dopiero w marcu 2011 roku, w związku z tym został oddany częściowo do użytku dopiero pod koniec 2015 roku, zamiast w 2013 roku, zrezygnowano także po raz kolejny z budowy Baltic Pipe). Co więcej, jak wynikało z raportu, ówczesne negocjacje gazowe z Rosją, były prowadzone bez żadnej instrukcji zatwierdzonej przez Radę Ministrów, z pozycji zupełnie „kapitulanckiej”, w konsekwencji w czasie ich trwania nawet nie podniesiono kwestii zmiany formuły cenowej zawartej w kontrakcie, w rezultacie czego, Polska za rosyjski gaz płaciła jedną z najwyższych cen w Europie. Rzeczywiście skala ustępstw rządu Tuska wobec Rosji w sprawach gazowych, była wręcz zatrważająca, ale na szali poprawy za wszelką cenę relacji z Rosją, położono także sprawy, których oni się wręcz nie spodziewali. Podpisanie umowy o współpracy pomiędzy SKW, a FSB w sytuacji kiedy Polska była w NATO już od 12 lat, a Rosja nawet w owym czasie, była traktowana jako jego przeciwnik, czy wycofanie się przez Polskę z nazywania tego, co stało się w Katyniu, ludobójstwem, a tylko zbrodnią wojenną, należały właśnie do takich posunięć.

A to tylko niektóre posunięcia „reseciarza” Tuska, jako premiera, później już jako szef Rady Europejskiej, także sprzyjał rosyjskim interesom, forsowana przy jego aprobacie, polityka klimatyczna w UE, powodowała coraz większą sprzedaż rosyjskiego gazu do krajów unijnych, a to „futrowało” Rosję setkami miliardów USD, przy pomocy których Rosja może od 4 lat prowadzić wojnę z Ukrainą. Tusk przyłożył także rękę do unijnej zgody na budowę dwóch kolejnych rur Nord Stream 2, a to po wcześniejszym oddaniu do użytku dwóch rur Nord Stream 1, było przesądzające dla decyzji Rosji o agresji na Ukrainę, bo kraj ten, przestał być potrzeby do tranzytu rosyjskiego gazu do krajów Europy Zachodniej. W tej sytuacji największy „reseciarz” Tusk, mówiący do prezydenta Karola Nawrockiego o polskich obowiązkach, a nie rosyjskich, to jest jednak bezczelność, cynizm i hipokryzja, jakiej w Polsce do tej pory jeszcze nie było, a ponieważ „karma” wraca, to i sprawa głębokiego resetu z Rosją i tego, co się stało w Smoleńsku, jeszcze do niego wróci i to ze zdwojoną siłą.