Opozycji życzymy na te wybory wielu kolejnych lat w opozycji. Może być nawet jeszcze bardziej demokratyczna niż obecnie.

Na kilkadziesiąt godzin przed wyborami opozycja demokratyczna zapowiada sukces, a właściwie ostatnimi sondażami już go odtrąbiła. Nie wiem, czy jest to najszczęśliwszy zabieg, choć może chodzi już tylko o mobilizację przekonanych przez przekazanie im komunikatu: jest nas więcej. Czy to aby nie grzech pychy? Ale jak słucham polityków opozycji demokratycznej, to zdaje się, że chyba nie wierzą, że zrealizuje się najbardziej korzystny dla nich scenariusz.

Opozycja demokratyczna stała się opozycją, gdy w 2015 roku przegrała zresztą równie demokratyczne wybory. I to podwójnie. Platforma trafiła na boczny tor, Nowoczesna okazała się ciężko strawną, ale zabawną podróbką PO, a lewicy wyborcy po prostu pokazali, że nie chcą ich w parlamencie. Parlamencie, a więc symbolu demokracji. Potem były kolejne przegrane przez opozycję demokratyczną demokratyczne wybory.

Uwielbiam, gdy z egzaltacją politycy i oczywiście również polityczki opozycji demokratycznej podkreślają demokratyczny charakter swojego opozycyjnego losu. Życzę im z całego serca by jeszcze przez długie lata trwali w opozycyjnych przyczółkach. By zbierał się rząd cieni (kiedy ostatni raz zebrało się to zacne ciało?), organizowali marsze, pikiety, pisali listy poparcia, listy potępiające, ostrzegające, solidaryzujące się, wykazywali się polityczną czujnością wobec symetryzmu. Niech opozycja śpiewa piosenki starych zespołów, których już niewielu nie słucha. A szkoda. Zawsze lubiłem Chłopców z Placu Broni.

Jeśli jednak demokratyczne wybory nie pójdą po myśli demokratów i decyzja suwerena w demokratycznym rozstrzygnięciu będzie inna będzie niż zapowiadają, proszę niech nie robią z siebie takich pajaców jak w 2016 roku, gdy postanowili spędzić święta Bożego Narodzenia i Nowy Rok w Sejmie.