Więc najpierw, żeby Tusk zapamiętał… „Jeszcze Polska nie zginęła, KIEDY my żyjemy”. Bo pomnika twórcy Mazurka Dąbrowskiego nie ma w jego najbliższej okolicy. Nie ma ani w Gdańsku, ani w Sopocie.

Jest w Kościerzynie i Będominie, dłuta Wawrzyńca Sampa. Jest w Nowej Karczmie, dzieło Jana Szczypki. Jest w Rumi, dłuta Stanisława Szwechowicza, pomysłu Mirosława Kuczyńskiego. I jest w Skarszewach, dłuta Jakuba Ostoi-Lniskiego, potomka matki twórcy hymnu. W Gdańsku jest plac Józefa Wybickiego. Na placu nie ma pomnika Józefa Wybickiego. Jest za to pomnik Guenthera Grassa. Pisarza, noblisty, marynarza Kriegsmarine i żołnierza dywizji Waffen SS „Frundsberg”. Dywizja walczyła, i Grass walczył, do ostatniego dnia II wojny światowej, w tym na ziemiach Polsce przynależnych. Celem tego niemieckiego bestialstwa, rozpisanym na różne role, było, żeby Polska w końcu zginęła - zginęła kiedy my już nie żyjemy, a Grass żyje. Grass na placu Wybickiego to jednak historyczne świętokradztwo. Obelga.

Brak jakiegokolwiek pomnika Józefa Wybickiego w mieście, w którym spędził młode lata, ucząc się w Kolegium Jezuickim w Starych Szkotach, to „więcej niż zbrodnia, to błąd”. Stąd już tylko krok do kolonizację gdańskiej(nie)pamięci. Rond wolnego miasta, tramwaju „Danzig”, bredni o złym słowie, deptaniu pamięci „Gedanii” i wypieraniu KL Stutthof ze świadomości młodego pokolenia.

W 100.lecie (luty 1927 roku} ustanowienia Pieśni Legionów Polskich we Włoszech hymnem Rzeczpospolitej Polskiej, postawienie pomnik jego autora, Kaszuby z Będomina, nie przekracza chyba granic wrażliwości historycznej władz gminnych „Gduńska - stolecy Kaszeb”.

Chyba, że my tu, jak pisze o sobie polityk, który powinien zjadać własny język „hiesiege”, miejscowi, ani Polacy, ani Niemcy, ani Kaszubi. Gdańsk z Grassem, a bez Wybickiego, to zły polski, gdański wybór. Stawiając pomniki pruskim architektom całkiem jawnie depczemy swój dobytek historii. „Bijmy w tarabany”!