W tygodniku „Sieci”: Jak się zdradza Polskę. "Premier jest w stanie upodlić się przed kanclerzem nawet w świętej sprawie polskich krzywd"

W nowym wydaniu tygodnika „Sieci” Marek Pyza demaskuje Donalda Tuska i jego politykę uległości wobec Niemiec.

W nowym wydaniu tygodnika „Sieci” Marek Pyza demaskuje Donalda Tuska i jego politykę uległości wobec Niemiec. Premier jest w stanie upodlić się przed kanclerzem nawet w świętej sprawie polskich krzywd z okresu II wojny światowej – zauważa dziennikarz na łamach tygodnika. Artykuły z bieżącego wydania dostępne w ramach subskrypcji Sieci Przyjaciół.

Marek Pyza w artykule „Jak się zdradza Polskę” komentuje ostatnią wizytę Olafa Scholza w Polsce i uległą, sprzeczną z interesami Polski postawę Donalda Tuska. Zauważa, że zarówno w 2004, jak i w 2022 r. sam Tusk i PO popierali walkę o reparacje od Niemiec. W 2024 r. jest jednak inaczej.

Dwie wersje

Jedna teza mówi, że to po prostu spłata długu wdzięczności, jaki ma w Berlinie, bo pomoc Niemiec w obaleniu rządów PiS, a wyniesieniu do władzy PO jest nie do przecenienia – czy to poprzez długofalowe grillowanie rządu Zjednoczonej Prawicy na arenie międzynarodowej, głodzenie go niewypłacaniem pieniędzy na KPO, działalność polskojęzycznych mediów o niemieckim kapitale czy wprost poprzez transfery pieniędzy z Berlina, m.in. za pomocą organizacji pozarządowych do tych NGO nad Wisłą, które wiernie pracują na rzecz obozu lewicowo-liberalnego. Inna teza, najkorzystniejsza dla Tuska, to ta przedstawiona przez Marka Budzisza na portalu wPolityce.pl

— wskazuje publicysta.

Dlaczego Donald Tusk zmienił stanowisko w sprawie reparacji i jak brzmi druga teza wyjaśniająca postępowanie premiera? Czy da się zmierzyć krzywdy, jakich Polacy doznali w czasie wojny i im zadośćuczynić? Czy stosunki polsko-niemieckie można budować w relacji partnerskiej a nie poddańczej? – na te pytania odpowiada w tygodniku Marek Pyza.

Efekt zmian w TVP

Maciej Walaszczyk w artykule „Wojna śniadaniówek” pisze o konsekwencjach zmian, jakie dokonały się w telewizji publicznej. Zauważa, że po przejęciu TVP przez nową władzę rozpoczęto roszady kadrowe, które nie ominęły także „Pytania na Śniadanie”. Znane i lubiane duety dotychczasowych prowadzących zastąpiono nowymi osobami i zmieniono zakres poruszanych tematów. Jakie efekty to przyniosło?

Program niemal natychmiast zaliczył zjazd, tracąc nawet 120 tys. widzów i do dziś nie odbudował swojej pozycji. Nic nie wskazuje na to, że tak się stanie. Od kilku miesięcy rywalizację wygrywa konkurencyjne „Dzień dobry TVN”. W maju br. „Pytanie na Śniadanie” miało średnio 305,6 tys. widzów i 6,99 proc. udziału w widowni pasma, podczas gdy rok wcześniej zanotowało 416,6 tys. oglądających i 8,9 proc. udziału w widowni (dane Nielsen Audience Measurement)

– pisze publicysta. Nie dziwi zatem fakt, że spadki oglądalności wywołały falę krytyki.

Klęska Macrona

W artykule „Koniec macronizmu” Aleksandra Rybińska pisze o klęsce Emmanuela Macrona w pierwszej turze przedterminowych wyborów parlamentarnych. Jego partia zajęła trzecie miejsce za Nowym Frontem Ludowym wywodzącym się ze skrajnej lewicy oraz prawicowym Zjednoczeniem Narodowym Marine Le Pen. Dziennikarka zauważa, że tradycyjny elektorat Macrona – klasa średnia, zwiedziona dotychczasową polityką prezydenta, woli obecnie oddać głos na skrajne ugrupowania.

Macronowi nie udało się rozwiązać problemów trapiących Francję: gospodarcza stagnacja, zapaść finansów publicznych, utrata znaczenia na arenie międzynarodowej, masowa imigracja, brak integracji przybyszów nawet w trzecim pokoleniu, a co za tym idzie płonące przedmieścia, czyli – jak sam je określił – „utracone terytoria” republiki. To zapewne dlatego kordon sanitarny, którym otoczono partię Le Pen, już nie działa. Skrajna prawica, dawno wygładzona, odarta z antysemityzmu i prymitywnej ksenofobii, wydaje się Francuzom mniej groźna niż dalszy upadek kraju, który wieszczą już nawet liberalni eksperci

Warte polecenia są także artykuły: Konrada Kołodziejskiego „Powrót pedagogiki wstydu”, Piotra Gursztyna „Kurs na delegalizację PiS”, Stanisława Janeckiego „Zjazd Hołowni”, Stanisława Płużańskiego „Staś i Nel przetrwali w afrykańskiej puszczy, ale dopadli ich edukacyjni reformatorzy”, Jana Rokity „Uwiąd starczy, czyli sedno amerykańskich wyborów”, Dariusza Matuszaka „Nowe szaty Bidena”, Marka Budzisza „Właściwy człowiek na trudne czasy?”. Polecamy także rozmowę Jakuba Augustyna Maciejewskiego z László Kövérem, przewodniczącym Zgromadzenia Narodowego Węgier i wieloletnim bliskim współpracownikiem Viktora Orbána „Dlaczego Fidesz rządzi dłużej niż PiS?”.

Ponadto w tygodniku także komentarze bieżących wydarzeń pióra Bronisława Wildsteina, Krzysztofa Feusette’a, Doroty Łosiewicz, Samuela Pereiry, Marty Kaczyńskiej-Zielińskiej, Andrzeja Rafała Potockiego, Wojciecha Reszczyńskiego, Aleksandra Nalaskowskiego, Andrzeja i Katarzyny Zybertowicza.