5 powodów, dla których Tusk walczy o "prawicową fascynację" zamachowcy5 powodów, dla których Tusk walczy o "prawicową fascynację" zamachowcy

Propaganda Tuska jest oparta na prostych i przetrenowanych schematach, ma też za sobą międzynarodowy zasięg oraz determinację mocodawców. Zamach w Krakowie jest okazją, by wszystkie te walory wykorzystać.

1. Marsz Niepodległości musi być rozróbą faszystów

Marsz Niepodległości 11 Listopada ma być jak zwykle manifestacją patriotyzmu, ale też sprzeciwu wobec zamachu na Trybunał Konstytucyjny. Jest więc okazja, by osłabić jego oddziaływanie zarówno w Polsce, jak i za granicą. Tusk, choć nie musi przekonywać Brukseli czy Berlina o słuszności (czytaj: skuteczności) swoich działań, to czuje się zobowiązany do stałego dopływu propagandowych argumentów potwierdzających właściwy kierunek swoich działań, wątpliwych nawet w oczach europejskiego elektoratu.

Musi mieć zatem pomysł na to, by Marsz nie został odebrany jako protest przeciw łamaniu praworządności w Polsce. To ma być raczej wrzask kilkudziesięciu, a może i setek tysięcy faszystów maszerujących po zmierzchu przez Warszawę. Dziewięć lat temu „autorytet”, jakim dla ówczesnej opozycji w Polsce był belgijski polityk Guy Verhofstadt, przekazywał niemal dokładnie taki komunikat z mównicy Parlamentu Europejskiego. Przez lata jego słowa były potem mielone przez propagandzistów jako przestroga, w jaki sposób postrzega nas Europa, gdy u władzy nie ma sił postępowych. Obraz solidarnej i scentralizowanej Europy mocno jednak podupadł. Po zamachu w Krakowie nadarza się więc okazja, by znów pokazać, kim naprawdę są patrioci i jakie zagrożenie stanowią. A Trybunał Konstytucyjny? Nikt od tej pory nie może mieć wątpliwości, że warto złamać każde prawo, by nie oddać go w ręce takich ludzi.

2. Imigranci niesłusznie posądzani

Tusk chętnie korzysta z narracji obecnej w zachodnich tzw. postępowych mediach. A w nich wypuszczona w sobotę informacja o Polaku terroryście i prawicowcu żyje już własnym życiem. Krąży tam narracja, że rozsypało się już bezpieczeństwo, którym Polacy tak kłuli w oczy opinię publiczną w ich krajach. A największa satysfakcja jest z tego, że nie dokonali tego imigranci, z którymi na Zachodzie muszą się męczyć, ale jeden z tych, którzy sprzeciwiają się, by nad Wisłą było tak samo „bezpiecznie” jak nad Renem czy Loarą.

Dzisiejsza wypowiedź premiera potwierdza taki sposób myślenia. Donald Tusk przyznał, że to on stoi za wypowiedzią Marcina Kierwińskiego z sobotniego wieczoru, co akurat nie było szczególnym zaskoczeniem. Zdradził jednak, jaki miał pomysł, by zagrać w ten sposób. Zatem zdaniem lidera KO wypowiedź jego ministra od spraw wewnętrznych miała uspokoić ludzi. Kogo dokładnie? Ze słów Tuska wynika, że z pewnością tych, którzy nie dali wiary pierwszym plotkom wskazującym na obce pochodzenie zamachowca. Podobnie jak w postępowej Europie mogli oni odetchnąć, że mordercą nie był cudzoziemiec. Tusk nie próbuje już nawet pokazywać się jako premier wszystkich Polaków, od takich sentymentalnych bzdur ma Hołownię, który na zawołanie zawsze chętnie odegra tani teatrzyk i popłacze się nad Konstytucją lub będzie błagał o pojednanie premiera i prezydenta.

Premier zapewnia spokój ducha „swoim”, którzy dalej mogą wierzyć w nieomylność Unii Europejskiej. Utwierdza ich też w przekonaniu, kto ten spokój ducha chce im zburzyć. To początek narracji o złym prawicowym Polaku będącym głównym zagrożeniem dla rodaczek i rodaków. Takie opowieści nie są niczym nowym, ale teraz można je będzie snuć z namacalnym dowodem w garści. Natomiast każdy, kto podejmie dyskusję o zagrożeniach ze strony jakże niesłusznie posądzanych imigrantów, zyska etykietkę człowieka wspierającego mordercę z Krakowa.

3. Takiej szansy nie można zmarnować

Zamach pod Wawelem jest pierwszym tego typu atakiem w Polsce. Jego interpretacja ustawia zatem sposób myślenia o nowym zjawisku w kraju na lata. Donald Tusk nie może zmarnować takiej szansy. Nieważne, jakie argumenty przyjmie w obronie swojej tezy o prawicowym podłożu zamachu. Mogą być najbardziej nielogiczne, byle zgodne z zasadą wypróbowaną już w rosyjskiej Dumie. Tam, gdy zielone ludziki wchodziły na Krym, zwolennicy putinowskiego stronnictwa uspokajali deputowanych, którzy obawiali się krytyki Zachodu. „Pokriczut, pokriczut i pieriestanut (pokrzyczą, pokrzyczą i przestaną)” – mówili. Liczy się sprawczość.

Równie przekonujące mogą być argumenty śledczych Waldemara Żurka. Na razie mają flagę Gadsdena, tyle że przyswajano ją sobie po lewej i po prawej stronie. Dziś prokurator generalny zdobył kolejny dowód. Zamachowiec z Krakowa miał przyglądać się teoriom norweskiego terrorysty Andersa Breivika. Jutro okaże się, że polski zamachowiec na światłach chętniej skręcał w prawo. Śledczy wciąż szukają i premier Tusk nie kryje przed nikim, co mają znaleźć.

4. Prezydent a terroryzm

Atak szaleńca w Krakowie i przypisanie go prawicy to również świetna okazja dla Tuska, by uderzyć w prezydenta. Trzeba tylko powiązać pojęcia brutalizacji życia politycznego z brutalnością zamachowca. Propagandowa droga nie jest tak daleka, jeśli chce się wierzyć w jej cel. Niech no tylko śledczy dojdą do tego, że Michał O. kiedykolwiek przeczytał choć jedno zdanie wypowiedziane przez głowę państwa, a poszlaka zmieni się w dowód. Jeśli nie znajdą, nic nie szkodzi. Zawsze jakoś da się połączyć kropki, by na koniec ktoś powiedział: „Nie wiem dokładnie, jak i co, ale coś z tym prezydentem i terrorystą było na rzeczy”.

5. Procedury przygotowane

Donald Tusk wybiera wreszcie propagandowe przedsięwzięcia, gdzie retoryka jest prosta, łatwo wpadająca w ucho. Dzięki temu powszechna. Atak terrorystyczny polskich prawicowych sił brzmi w uszach liberałów i lewicowców jak błoga melodia, a i niezdecydowanych może skusić. Co więcej, trafia się temat, który można opracować za pomocą przerobionych już schematów. Wystarczy sięgnąć do wzorców opracowanych po ataku szaleńca na prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza. Przytaczane dowody świadków na zaburzenia psychiczne zabójcy nie miały wówczas żadnego znaczenia.

Podobnie będzie i tym razem. Zamachowca z Krakowa, który wymordował całą swoją rodzinę, plus koty, i strzelał do przypadkowych osób, przyklei się, według tych samych schematów, do tzw. „skrajnej prawicowej idei”. Usłużne media skrócą to pojęcie do prawicy jako takiej, przypisując mu niewygodnych polityków. Czy taka propaganda jest logiczna? Nieważne, grunt, by była skuteczna.

źr. wPolityce.pl