„Podążajmy razem w nadziei” to tytuł orędzia papieża Franciszka na Wielki Post, opublikowanego dziś przez Watykan. Papież, od 14 lutego przebywający w szpitalu, zachęcił do zaangażowania się na rzecz sprawiedliwości i braterstwa.

Z pokutnym znakiem popiołu na głowie, z wiarą i nadzieją rozpoczynamy doroczną pielgrzymkę Wielkiego Postu

— napisał Franciszek.

„Pielgrzymi nadziei”

Nadzieja jako temat papieskich rozważań jest także hasłem Roku Świętego. Jego motto to „Pielgrzymi nadziei”.

Franciszek podkreślił, że przywodzi ono na myśl opisaną w Księdze Wyjścia drogę ludu Izraela do Ziemi Obiecanej - „trudną drogę od niewoli ku wolności”.

Nie możemy zaś wspominać biblijnego exodusu, nie myśląc o wielu braciach i siostrach, którzy dziś uciekają przed nędzą i przemocą, i idą w poszukiwaniu lepszego życia dla siebie i swoich bliskich

— dodał.

Pierwsze wezwanie do nawrócenia

Jak zaznaczył, tu „pojawia się pierwsze wezwanie do nawrócenia, ponieważ wszyscy jesteśmy pielgrzymami w życiu, ale każdy z nas może zapytać siebie: ‘na ile pozwalam, żeby ten stan rzeczy stał się dla mnie wyzwaniem?’”.

Zachęcił do refleksji: „Czy naprawdę jestem w drodze, czy jestem raczej sparaliżowany, statyczny, pełen lęku i beznadziei lub wygodnie ułożony w mojej strefie komfortu? Czy szukam dróg wyzwolenia z sytuacji grzechu i braku godności?”.

Zdaniem papieża „dobrym ćwiczeniem wielkopostnym” byłoby skonfrontowanie się z konkretną rzeczywistością migranta lub pielgrzyma i przyzwolenie, by nas to zaangażowało.

„Iść do przodu ramię w ramię”

Franciszek położył także nacisk na znaczenie wspólnego podążania, wyjaśniając, że chrześcijanie są wezwani do pokonywania drogi wspólnie, „nigdy jako samotni podróżnicy”.

Podążać razem to znaczy być tkaczami jedności

— podkreślił.

To znaczy iść do przodu ramię w ramię, nie depcząc ani nie górując nad innymi, bez wyniszczającej zazdrości czy hipokryzji, bez pozwalania na to, by ktokolwiek pozostawał w tyle lub czuł się wykluczony

— napisał.

Zdolność do podążania razem

Według papieża Wielki Post powinien być czasem weryfikacji tego, czy w swoim życiu, w rodzinach, w miejscach pracy, wspólnotach parafialnych lub zakonnych jest zdolność do podążania razem i „przezwyciężania pokusy zakorzeniania się w swojej autoreferencyjności i dbania wyłącznie o własne potrzeby”.

Czy zachowujemy postawę gościnności, z konkretnymi gestami, wobec tych, którzy się do nas zwracają, i wobec tych, którzy są daleko? Czy sprawiamy, że ludzie czują się częścią wspólnoty, czy też trzymamy ich na marginesie?

— zapytał Franciszek.

Zaapelował o nawrócenie i nadzieję, a także o zadanie sobie pytania: „Czy mam w sobie przekonanie, że Bóg przebacza moje grzechy? A może zachowuję się tak, jakbym mógł zbawić się sam?”.

Zdaniem papieża wierzący powinni zapytać sobie: „Czy konkretnie żyję nadzieją, która pomaga mi odczytywać wydarzenia historii i pobudza mnie do zaangażowania się na rzecz sprawiedliwości, braterstwa, troski o wspólny dom, dbając o to, by nikt nie został pozostawiony samemu sobie?”.

CZYTAJ WIĘCEJ: Nowy komunikat Watykanu nt. zdrowia Franciszka. Są optymistyczne informacje! „Dobrze odpoczywał przez całą noc”. Co wiadomo więcej?

nt/PAP