Miasto zalane plakatami na których celebryci wzywają do pamięci. Poważnej pamięci. Syreny alarmowe będące znakiem naszej wspólnej pamięci. Obawy o traumę uchodźców z Ukrainy, tak żywe ledwie 10 dni temu, nagle wyparowały. Same obchody w atmosferze powagi, szacunku, zrozumienia iż hołd oddany bohaterom i ofiarom ma znaczenie dla współczesności. Nikt nie wyszydza składanych wieńców, odmawianych modlitw, wzruszenia. Młody Stuhr nie rzuca dowcipów, pismo Michnika nie narzeka na trudności dla mieszkańców, TVN po prostu relacjonuje, a prezenterki stacji są bardzo wzruszone. Młodzież też zachęca się do odpowiedniej postawy, rozdaje żonkile.

Słusznie.

Powstańcom getta warszawskiego należy się hołd i pamięć, także polska. Tym z Żydowskiej Organizacji Bojowej, tym z Żydowskiego Związku Wojskowego, tym bez żadnej przynależności. Także ludności cywilnej. Dali piękne świadectwo narodowej odwagi i uniwersalnego człowieczeństwa w zderzeniu z barbarzyństwem niemieckiego bezbożnego totalitaryzmu.

Trudno jednak nie zadać pytania, dlaczego z całej palety wydarzeń wymagających powagi to jedyna, naprawdę jedyna rocznica, którą III RP traktuje z szacunkiem? Dlaczego tylko tutaj nasi celebryci są zdolni do odpowiedniej, ludzkiej, postawy? Dlaczego Powstanie Warszawskie i jego bohaterów, ofiary, ktoś zawsze splunie 1 sierpnia? Dlaczego opór establishmentu budzi polska pamięć o niemieckich i sowieckich zbrodniach? Z jakich powodów tak konsekwentnie atakują AK i żołnierzy podziemia powojennego? Skąd nawet w Muzeum Powstania Warszawskiego, które powstało dzięki śp. prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu, znalazła się pracownica, która postanowiła zwymiotować na Jego i innych Ofiar Smoleńska pamięć właśnie 10 kwietnia?

Szczerze mówiąc, nie znam odpowiedzi. Nie wiem. Ale tak jest. Gdy obserwuję dzisiejszą powagę nie mogę uwolnić się od pamięci o corocznym ohydnym rechocie przy każdej innej okazji historycznej.

Proszę dziś wszystkich o powagę, szacunek dla bohaterów 1943 roku, o modlitwę za wszystkie żydowskie ofiary niemieckiego bestialstwa.