Wniebowstąpienie Donalda? Nie, to najbardziej szkodliwa postać polskiej polityki przestaje rządzić Polską

Sądząc po relacjach mediów męt-streamu, wszyscy Polacy-Europejczycy padali sobie wczoraj w objęcia, łkając  ze wzruszenia, ze dumy, z nadciągającej tęsknoty. Bo nasz Donald wstępuje w europejskie niebo, a raczej jest w(to)niebowzięty.

Nawet opozycja jakoś przycichła, mrucząc, że to jednak jakiś sukces, a Polacy tak kochają międzynarodowe sukcesy, mało ich mają, więc niech się trochę pocieszą…

To niebezpieczny ton, bo znaczy, że Donald Tusk swą funkcję zawdzięcza swym przymiotom i działaniom, które pochwalamy i które chcemy stawiać za wzór. A jest dokładnie odwrotnie. Naszym bohaterem jest Kukliński, a nie Kuklinowski.

Ja się cieszę. Wczoraj rzeczywiście był piękny dzień: prezydent przyjął dymisję premiera Tuska - najbardziej szkodliwa postać polskiej polityki ostatniego ćwierćwiecza przestaje rządzić Polską. Mimo, że szkodliwa sitwa PO-PSL pozostaje przy władzy, to jednak piękna chwila.

Niechże Donald Tusk w tej swej upragnionej Brukseli bryluje, niech otwiera, wygłasza, zamyka, podpisuje i intensywnie udaje, że cokolwiek znaczy. Może być w tym świetny, jak świetny był w udawaniu, że działa dla dobra Polski i Polaków.

Jego role stara i nowa mają podobieństwa i różnice. Udając polskiego premiera, Donald Tusk na każdym polu konsekwentnie szkodził Polakom, redukując Polskę do roli bezwolnej i pustoszonej peryferii. W Brukseli nadal wykonywać będzie ciche polecenia Angeli Merkel, tym razem po to, by Unia coraz sprawniej stawała się wehikułem wiozącym Niemcy ku pozycji ściśle współdziałającego w Moskwą supermocarstwa.

W Polsce rozpętał Tusk niespotykaną od czasów stalinizmu kampanię nienawiści do swych politycznych oponentów. Był jednak w tej nienawiści od stalinowców skuteczniejszy, bo naprawdę podzielił polski naród. W Unii obowiązują jednak pewne polityczne standardy, nie będzie więc mógł Tusk na oponentów towarzysza Putina szczuć tak, jak robił to w Polsce.

Prawo i Sprawiedliwość zapowiada audyt tych 7 lat. Oby jak najbardziej dokładny, oby dokonania premiera Tusk zostały jak najrzetelniej zbadane, opisane i rozliczone zgodnie z prawem i polską racją stanu. Oby idąca do władzy partia opozycyjna nie zastosowała zasady „problem już się rozwiązał”. On się nie rozwiązał, on trwa, a naprawianie szkód poczynionych przed Tuska będzie trudne, długotrwałe, wymagające determinacji i konsekwencji. Zaniechanie tej naprawy w jakimkolwiek aspekcie będzie groźne jak gangrena.

„…mój rozum, serce i myśli wciąż będą biało-czerwone” – mówił wczoraj ponoć naprawdę wzruszony Donald Tusk. „Wciąż” czy raczej – „wreszcie” biało-czerwone?

Każdy ma szansę naprawy uczynionego zła, ale przez te 7 lat, a chyba znacznie dłużej, ani rozum Tuska, ani serce, ani myśli nie były biało-czerwone. Znacznie lepiej określa go inna wypowiedź, gdy na pytanie Tomasza Lisa o ambicje w nowej roli odpowiedział zaskakująco szczerze:

Poprzeczkę ustawia życie, a nie ambicje poszczególnych ludzi.

Tak oto Donald Tusk pojmuje rolę przywódcy. Jako skrajny oportunizm. Jego ustawiającym mu poprzeczkę „życiem” jest być poklepywanym przez imperatora. Niech więc sobie poużywa.