To nieprawda, że Polki nie chcą rodzić dzieci! "Polska nie jest krajem przyjaźnie nastawionym do kobiet pragnących potomstwa"

Polska jest krajem, w którym współczynnik urodzeń dzieci jest jednym z najniższych na świecie. Problemem nie jest to, że Polki nie chcą rodzić dzieci, tylko że Polska nie jest krajem przyjaźnie nastawionym do kobiet pragnących potomstwa.

Problem zaczyna się już na samym początku. Kobiety w ciąży nie są mile widziane przez pracodawców. Mimo iż w stanie błogosławionym chroni je prawo i nie mogą zostać zwolnione z pracy, to po powrocie z urlopu macierzyńskiego lub wychowawczego często muszą liczyć się ze zmianą stanowiska pracy na gorsze. To wszystko powoduje, że kobiety często nie decydują się na macierzyństwo z obawy przed utratą wymarzonej pracy. W związku z tym panuje moda na późne macierzyństwo.  Najpierw kobiety stawiają na pracę i na rozwój zawodowy, później jest dopiero czas na dziecko - z reguły jedno.

Kolejnym utrudnieniem z jakim spotykają się świeżo upieczone mamy jest problem z miejscem w placówkach oświatowych sprawujących opiekę nad dziećmi – żłobkach i przedszkolach. Często słyszy się, że do tych najbardziej obleganych dzieci zapisywane są zaraz po urodzeniu.  Mamy, które chcą oddać swoje dzieci do żłobka mają problem, bo dwadzieścia tygodni  przysługującego  urlopu macierzyńskiego  to za krótko, by dziecko mogło zostać przyjęte do żłobka – do którego i tak trudno się dostać. Matki są więc skazane na urlopy wychowawcze, co może stanowić problem dla rodzin mniej zamożnych.

Jednak nawet po znalezieniu miejsca, w którym nasze pociechy będą bezpieczne podczas naszej nieobecności, pojawiają się kolejne problemy. A mianowicie, że dzieci uczęszczające do żłobków i przedszkoli często chorują. Wracamy więc do punku wyjścia, nie jest to mile widziane w pracy.

Nie ulega wątpliwości, że kobiety planujące potomstwo muszą liczyć się z wieloma przeszkodami już od czasu ciąży. Nie ma więc co się dziwić, że wiele z nich zwleka z decyzją o posiadaniu dziecka, a nawet nie decyduje się na nie wcale. Trzeba się więc zastanowić nad rozwiązaniami, które ułatwią kobietom podjąć tę ważną decyzję. Niewątpliwie Polska ma w tym obszarze wiele do zrobienia.

Po pierwsze – zwiększenie liczby placówek oświatowych przeznaczonych dla najmłodszych dzieci. Problemem, z którym boryka się większość rodziców są też niewygodne godziny pracy państwowych żłobków i przedszkoli. Placówki te są otwarte z reguły do godziny 17, co dla wielu rodziców nie pozwala na swobodne pogodzenie przedszkola z pracą – biorąc pod uwagę fakt, że w wielu instytucjach pracuje się w godzinach 9-17.

Po drugie – zmiana mentalności polskich pracodawców i wyróżnianie firm przyjaznych mamom małych dzieci. Coraz bardziej modne są przedszkola przyzakładowe i uważam, że jest to dobre rozwiązanie, ale niestety zbyt mało pracodawców chce brać na siebie nowe zobowiązania. Ciekawym pomysłem – też coraz częściej stosowanym –jest możliwość zabierania pracy do domu, co ułatwia pogodzenie obowiązków zawodowych z wychowywaniem dziecka. Ułatwieniem dla pracującej mamy byłaby też możliwość pracy w niepełnym wymiarze godzin – w Polsce ta forma zatrudnienia nadal jest rzadko wykorzystywana.

Po trzecie – wydłużenie urlopu macierzyńskiego o co najmniej kilka tygodni. Warto zwrócić uwagę, że zdaniem psychologów, pierwszy rok życia dziecka jest okresem szczególnie ważnym dla matki i dziecka, dlatego też każdy dodatkowy tydzień urlopu macierzyńskiego jest na wagę złota.

Po czwarte – promowanie korzystania przez ojców z urlopu ojcowskiego. Jest to coraz bardziej powszechne i ma związek z partnerskim podejściem do małżeństwa, gdzie obowiązki – także względem dzieci – są podzielone.

Na koniec nie omieszkam wspomnieć o becikowym, które w moim przekonaniu powinno zostać przeznaczone tylko dla rodzin najuboższych, które rzeczywiście potrzebują wsparcia finansowego. Uważam bowiem, iż przez tych lepiej sytuowanych tysiąc złotych becikowego nie jest traktowane jako coś nadzwyczajnego, bez czego nie mogliby się obyć.