A w „Loży...” nic się nie zmieniło. Stasiński jak ryczał, tak ryczy. "Jak to dobrze, że mnie tam nie ma". Rysuje Zawistowski

Po obejrzeniu kolejnego odcinku „Rancza” zacząłem machinalnie skakać po kanałach. Tu angielski kryminał, ówdzie Sylvester Stallone walczy z kataklizmem w tunelu zalanym lawą. Nagle trafiłem na TVN 24. Sama końcówka „Loży prasowej”. I miałem wrażenie, jakbym trafił do knajpy, gdzie siedzi gromada starych bywalców i jeden z nich opowiada ten sam kawał co przed miesiącem.

Kiedy ostatni raz tam występowałem, ryczał Piotr Stasiński. To było z osiem miesięcy temu. Od tego czasu moja noga tam nie postała. Ale czasem przełączałem, z reguły po „Ranczu”, wtedy jest powtórka. I tak się zawsze składało, że trafiałem na taką scenę. A to Igor Janke, a to Paweł Lisicki, a to nie pomnę już kto – zawsze byli zakrzykiwani przez tego samego człowieka.

Tym razem spotkało to Bogusława Łozińskiego, spokojnego sympatycznego  szefa publicystyki w „Gościu niedzielnym”, dziennikarza łagodnego, koncyliacyjnego i nie popierającego nikogo – poza Kościołem. Próbował przekonywać, że PiS nie rządzi od 5 lat, więc może warto się czasem zająć Platformą. Stasiński w swój zwyczajowy ryk. Istotnie ma donośny głos i to ostatnimi czasy staje się jedynym jego dziennikarskim atutem. A, jest jeszcze groźna mina.

Jak to dobrze, że mnie tu nie ma – pomyślałem, kiedy prowadząca zaczęła przerywać Łozińskiemu. Dokładnie w momencie, kiedy przeczekawszy wściekłe wrzaski wicenaczelnego „Wyborczej, dziennikarz katolickiej gazety próbował mu odpowiedzieć .

– No, tak panowie nie będziemy rozmawiać – oznajmiła sympatyczna Małgorzata Łaszcz.

Ach ta zbiorowa odpowiedzialność.