Chłopak kopany po głowie. To też jest polityka!

Rzadko polecam teksty w tygodniku Polityka, ale tym razem jestem pod wrażeniem. Reportaż Cezarego Łazarewicza "Konający odburknął niegrzecznie" jest wstrząsający.

Opowiada o zabójstwie 19-letniego studenta Michała Weresiaka przez trzech jeszcze młodszych ludzi (dwóch 16-latków i jednego 15-latka) w Ostrowcu Świętokrzyskim. Zabójcy nie ponieśli żadnej kary - darowano im nawet poprawczak. Argument: chcieli pobić a nie zabić, a choć kopali ofiarę po głowie, to przecież student był arogancki. "Chcieli dać mu nauczkę". Nie jest to bynajmniej argument samych sprawców czy ich rodzin (choć tu mamy skądinąd pokaz całkowitego braku empatii), tylko... wyrokującego w tej sprawie sądu. Więc sprawcy chodzą "po wolności". Budzą rzewną sympatię zadowolonego z siebie sędziego, a znajomym opowiadają, jak to "zaj... frajera".

Tekst opowiada całą historię z perspektywy rodziców ofiary bezskutecznie szukających sprawiedliwości. Nie mam więc nawet pretensji do Łazarewicza (jeszcze raz: chapeaux bas!), że nie upolitycznia strasznej opowieści, że ogranicza się do faktów. Ale chyba ktoś powinien postawić nad całą sprawą kropkę nad i. Niestety: kropkę polityczną. Jakie środowiska mówiły o tym, że nie ma symetrii między ofiarami i przestępcami, że ci pierwsi są często w dużo gorszej sytuacji - prawnej i społecznej - niż ci drudzy? Kto stawiał kwestię zbyt wyrozumiałego traktowania sprawców małoletnich - anachronicznego bo w następstwie zmian kulturowych dzisiejsi nastolatkowie są wyemancypowani nie tylko spod wpływu rodziny, ale i uwolnieni od rygorów szeroko pojmowanej kultury?

Mówiła to prawica, w szczególności Kaczyńscy i ich partyjni koledzy. Dziś rządzi kto inny, atmosfera też jest inna niż kilka lat temu. Sądzicie, że to nie ma żadnego wpływu na rzeczywistość? Ani ten sędzia (właściwie sędziowie, wyrok kolejnej instancji był podobny), ani społeczność Ostrowca nie żyją przecież na odizolowanej wyspie. Kto będzie miał odwagę powiedzieć: los tego pojedynczego chłopaka z Ostrowca, kopanego po głowie, to także część polityki?