Te zmiany w "Rzeczpospolitej" oznaczają koniec dawnego Plusa Minusa. A to jest koniec czegoś ważnego dla Polaków

W "Rzeczpospolitej" nastąpiła fala zmian, 120 osób znalazło się na liście do tak zwanych grupowych zwolnień, z czego około 30 z redakcji. Wszystkie polskie gazety redukują dziś swoje zespoły - to rezultat zastoju na rynku reklamowym, a w szerszym sensie kryzysu czytelnictwa prasy. Obserwujemy to i w innych krajach Europy czy w USA.

Na jeden fragment tych zmian chciałbym wszakże zwrócić szczególną uwagę. Wśród zwolnionych jest Paweł Bravo, redaktor poważnego, cenionego, inteligenckiego dodatku weekendowego Plus Minus, a także dwójka jego współpracowników: Tomasz Stańczyk i Maja Narbutt.

Plus Minus to od lat symboliczna perła w koronie "Rzeczpospolitej", miejsce prawdziwej debaty, nie zawaham się napisać nasze dobro narodowe. Spotykały się tu najlepsze nazwiska z samej "Rzepy", piszące pogłębione analizy i reportaże, oraz autorzy z zewnątrz, którzy wychodzili poza doraźną bieżączkę. Zespół Plusa Minusa nie wahał się drukować długich fundamentalnych tekstów także o kulturze - literaturze, filmie czy teatrze.

Swoje odzwierciedlenie znajdowały tu podstawowe debaty i dylematy cywilizacyjne. Wachlarz autorów był szeroki i bardzo pluralistyczny, ale inaczej niż na przykład w "Wyborczej" na tych stronach często pojawiali się ludzie ideowo związani z opcją konserwatywną.

Nie tylko odejście bardzo skądinąd dobrych dziennikarzy: Pawła Bravo i jego współpracowników, ale też i decyzje organizacyjne, takie jak połączenie Plusa Minusa z dodatkiem ekonomicznym, to sygnał, że stary Plus Minus odchodzi w przeszłość.

Można się spodziewać innego typu tekstów i innego typu wrażliwości. Nakłada się to na zjawisko znane z innych mediów: coraz mniej mamy miejsc prawdziwej dyskusji. Coraz częściej wygrywa przekaz toporny i uproszczony. A myśl i wrażliwość bardziej konserwatywna, czy nawet szerzej: niemainstreamowa jest zsyłana do skansenu. Jest to zjawisko tak przemożne, że staje się, nie zawaham się tego napisać, problemem narodowym.

I smutne to i groźne. Dla naszej przyszłości.