Totalitaryzm: trwa – czy rośnie? W Kielcach demonstrantom przeciw ACTA samorządowcy nie pozwolili podłączyć głośników

W PRLu do 1955 roku totalitaryzm był doktryną oficjalną, choć nie używano tej nazwy. Po 56.tym roku pozostał – choć w praktyce czyniono od tej doktryny rozmaite wyjątki. Nie niektórych uczelniach nawet przebąkiwano coś o trójpodziale władz! Że niby nadal obowiązuje - a przynajmniej powinien obowiązywać.

Po 1981 roku zapanował niezbyt konsekwentny autorytaryzm – niestety: totalitaryzm wyłaził wszelkimi szparami. Przełomem dla mnie w tej dziedzinie był rok bodaj 1986. Co takiego wtedy zaszło?

Niespotykana zupełnie rzecz: miasto Wrocław (a może Opole?) wytoczyło proces PRLowi!! Co równie znaczące: wygrało go!

Jak wiemy stan wojenny przywitałem z nadzieją; nadzieję porzuciłem już pod koniec stycznia 1982 – i właśnie po tym wyroku zacząłem znów mieć nadzieję. Usprawiedliwioną, jak widać – bo już w 1988 roku weszła w życie „ustawa Wilczka”.

No, i potem w roku 1989 tym wszystkim dała po łbach ta agenturalna wersja „Solidarności”. Totalitaryzm zaczął powracać – albo też po prostu trrwał sobie cichutko w kącikach?

Piszę to – bo w Kielcach koledzy zrobili demonstracje anty-ACTA – pod Urzędem Marszałkowskim. I tam nie pozwolono nam podłączyć do prądu głośników. Jeden z urzedników (?) ochroniarzy (?) powiedział:

Chyba się nie dziwicie? Skoro zwalczacie to państwo...

Ten człowiek nadal tkwi w totalitaryzmie. Dla normalnego samorządowca państwo jest wrogiem (i powinno być wrogiem!) bardziej, niż dla mnie. Przecież państwo ogranicza samorząd, zabrania mu wielu rzeczy (np. nakladania podatków lokalnych!!), odbiera pieniądze...

A on utożsamia się z państwem i, najprawdopodobniej, w ogóle  nie rozumie tej różnicy. Mentalnie tkwimy w totalitaryźmie – niestety: ja również. Bo rozumowo to ja wiem, jak powinno być.  Ale w praktyce nie umiem wykorzystywać samorządu przeciwko państwu – i odwrotnie.

Cóż: wieloletnia tresura...
...ale tamten człowiek miał niecałe 40 lat!