Była taka rozmowa przed Marriottem. Obiecałem, więc przekazuję premierowi

W skwarne sobotnie przedpołudnie mijałem warszawski Marriott (ten od 40. piętra, co to po nim, z powodów, których już pewnie nigdy nie poznamy, tak nerwowo spacerował Janusz Kaczmarek), zastanawiając się, czy przyśpieszyć kroku, by na czas dotrzeć na peron, z którego już od wielu miesięcy nie udało mi się odjechać do Krakowa punktualnie. Właśnie zamierzałem podjąć tę irracjonalną decyzję, gdy z grupki ubranych w żółto-niebieskie kombinezony robotników, prowadzących jakieś naprawy drogowe, oderwała się jedna z postaci i nagle wyrosła przede mną.
Ogorzały 40-latek utkwił we mnie gorączkowy wzrok i od razu zrozumiałem, że nie uda mi się zbyć go zdawkową uprzejmością.- Od dawna na was głosuję – zaczął – ale teraz to chyba było po raz ostatni. Zróbcie wreszcie to, coście obiecywali. Nie bójcie się tych wszystkich reform. My jesteśmy mądrzejsi, niż się wam wydaje. Z chłopakami – wskazał ręką kolegów – od 20 lat robimy w prywatnej firmie. Niech ci z budżetówki spróbują pracować tak ciężko jak my. Nie mamy żadnych przywilejów ani trzynastek. Czasami szef przychodzi i mówi: chłopaki, nie ma pieniędzy, zapłacę wam za tydzień. I wiemy, że mówi prawdę i że za tydzień pieniądze będą. Ale jak nie skończycie z tymi KRUS-ami i emeryturami mundurowymi, to w końcu prywatne firmy pierdzielną. Jak już musicie podnosić VAT, to przynajmniej uprośćcie podatki. Przestańcie się tłuc z tym Kaczorem. Przypomnijcie sobie, coście mówili w kampanii. Skończcie z tą biurokracją. Sprywatyzujcie wielkie zakłady, żeby wreszcie zaczęły przynosić zyski. Nie bójcie się tak! Oglądam pana w telewizji, nie zawsze się zgadzam. Ale niech pan przekaże moje słowa panu premierowi. Niech pan przekaże!
No to przekazuję, Panie Premierze.
Nie chodzi przecież o to, żeby trwać przy władzy, tylko żeby zmieniać Polskę.
Jarosław Gowin