Być dziennikarzem – czyli co to znaczy w dzisiejszym świecie. Moja samokrytyka

Są takie chwilę, gdy jako dziennikarze się mylimy. Urażamy czyjeś uczucia, ujawniamy, oskarżamy. Często słusznie, bo w końcu naszą rolą jest informować, oceniać, krytykować. Są jednak momenty, gdy nieświadomie jakimś tekstem, słowem, kogoś skrzywdzimy, kiedy zwyczajnie się pomylimy.

Parę miesięcy temu, kiedy byłam w szpitalu, moja sąsiadka z łóżka obok, po tym jak dowiedziała się, że pracuję w mediach powiedziała:

Dziennikarze kłamią. Robicie krzywdę ludziom. Mam nadzieję, że ty jesteś inna.

I myślałam, że jestem inna, do momentu, kiedy kogoś uraziłam. Wydawało mi się, że to nic znaczącego. Ba nawet nie miałam świadomości, że komuś zaszkodzę, bo tekst był pozytywny. Teraz mam straszne wyrzuty sumienia. I składam samokrytykę.

Szczególnie, że część ludzi uważa, że dziennikarze  zajmują się tylko wywoływaniem skandali dla rozgłosu, dla swojej „wątpliwej kariery”. Moi drodzy czytelnicy, tak nie jest. W tym zawodzie jest jeszcze wielu wspaniałych ludzi, którzy piszą, informują, oceniają, bo kochają ten zawód. Bo traktują go jako swoje powołanie, misję. Wiem zabrzmiało górnolotnie. Ale to szczere. W życiu zetknęłam się z ludźmi, od których nie tylko chciałam uczyć się warsztatu, ale dzięki którym zrozumiałam jaki sens i cel ma ten zawód. I, że nie wykonuje się go dla taniego poklasku. To służba ludziom. Tu dziękuję Piotrowi Zarembie, Jerzemu Jachowiczowi, Michałowi Karnowskiemu, Piotrowi Gursztynowi, Arlenie Sokalskiej i Luizie Zalewskiej. Oczywiście mogłabym wymienić więcej mądrych dziennikarzy, ale z tymi osobami najdłużej pracowałam i ich podziwiam. Bycie dziennikarzem w dzisiejszym świecie, mimo tabliodyzacji mediów i coraz większej brutalizacji języka opinii publicznej, to dla nich nadal misja.

Chciałabym, aby ich młodsi koledzy o tym nie zapominali. I nie żerowali na czyimś nieszczęściu, tylko po, by wyrobić sobie nazwisko.